Για την κατάληψη ASILO

Στις 7 Φλεβάρη του 2019 οι κατασταλτικές δυνάμεις του Ιταλικού κράτους επιτέθηκαν στην κατάληψη «Αsilo Occupato» στο Τορίνο. Τα αντανακλαστικά τόσο των συντρόφων/ισσών που αντιστάθηκαν για περίπου 36 ώρες ανεβασμέν@ στη σκεπή της κατάληψης όσο και του αλληλέγγυου πλήθους που είχε περικλείσει τους γύρω δρόμους ήταν άμεσα και παρότι δεν κατάφεραν τελικά να αποτρέψουν την εκκένωση, μπόρεσαν ωστόσο να δυσκολέψουν τη ζωή των μπάτσων του Salvini που υπερείχαν κατά πολύ αριθμητικά. Ο τελικός απολογισμός μετράει 6 και οι κατηγορίες είναι «σύσταση, συμμετοχή και προώθηση ανατρεπτικής οργάνωσης», «υποκίνηση σε εγκληματικές ενέργειες» καθώς και «κατοχή, παραγωγή και διακίνηση εκρηκτικών σε δημόσιο χώρο».  Αυτή τη στιγμή τα έγκλειστα σύντροφ@ βρίσκονται κάτω από δρακόντεια μέτρα φύλαξης εξαιρετικά περιοριστικά ως προς τη δυνατότητα επικοινωνίας τους με τον κόσμο έξω. Η σύλληψη τους με εντολή της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας δείχνει την επιθυμία να τσακίσουν κάθε εστία αγώνα και η Asilo Occupato φαίνεται πως είχε δημιουργήσει αρκετές…

Μετρώντας σχεδόν 24 χρόνια ζωής στη συνοικία Aurora, η Αsilo δεν ήταν μια κατάληψη ξεκομμένη από τον κοινωνικό ιστό. Αντιθέτως, είχε δυναμική παρουσία σε πλήθος κοινωνικών αγώνων σχετιζόμενων με τα κέντρα κράτησης μεταναστ(ρι)ών, CPR χτίζοντας σχέσεις με τ@ς κρατούμεν@ς και δείχνοντας την έμπρακτη αλληλεγγύη και στήριξη στους αγώνες τους. Συνειδητοποιημένη και ενεργή στο ζήτημα του εξευγενισμού (gentrification) της περιοχής, η Asilo Occupato έδειχνε το δρόμο για τη σθεναρή αντίσταση των «από τα κάτω» απέναντι στη βίαιη επίθεση του κράτους και του τοπικού κεφαλαίου στα πιο λαϊκά, φτωχά και περιθωριοποιημένα στρώματα της κοινωνίας. Η συμβολή της δεν έλειπε ούτε από τους μακροχρόνιους αγώνες του κινήματος ΝO TAV.

Ήταν ακριβώς αυτή η επιτυχία της, το ότι δεν ήταν διατεθειμένη να επιτρέψει στις γειτονιές του Τορίνο να νεκρώσουν και στους κατοίκους της, από ντόπι@ς μέχρι μετανάστ(ρι)ες και άστεγο@ς να αδρανοποιηθούν, που προκάλεσε και ενόχλησε το Ιταλικό κράτος αλλά και τις εταιρίες με επιχειρηματικές βλέψεις στα πέριξ της κατάληψης με πρώτη και καλύτερη την εταιρία LAVAZZA. Άλλωστε το Τορίνο αποτελεί απλά την συνέχιση και επέκταση της καταστολής που έχει ξεκινήσει ήδη από το 2015-2016 από το Μιλάνο και τη Ρώμη με τη συστηματική δίωξη όσων αγωνίζονται και αντιστέκονται επιστρέφοντας τη βία του Κράτους και αντιμαχόμεν@ τα καπιταλιστικά συμφέροντα. Τέτοιου είδους πρακτικές δεν είναι διόλου άγνωστες ούτε σε εμάς και θα έπρεπε να έχει καταστεί σαφές μέχρι τώρα ότι όχι μόνο δεν μας αποθαρρύνουν αλλά αντιθέτως αποτελούν κίνητρο για την όξυνση των δράσεων μας.

 

ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕ ΤΑ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ASILO OCCUPATO ΣΤΟ ΤΟΡΙΝΟ

ΔΕΚΑ ΕΚΑΤΟ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΣΗΨΗΣ

ΦΩΤΙΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ

Common Grounds

Πορεία για τα έξι χρόνια από τη δολοφονία του Σαχτζάτ Λουκμάν

Για τον Σαχζαντ, την Ζακ, τον Πετρίτ, την Ελένη, την Αγγελική, τον Βαγγέλη Γιακουμάκη, τον Πάυλο και τον Αλέξανδρο.

Για όλους/ες όσους/ες πέφτουν καθημερινά θύματα του ρατσισμού, της πατριαρχίας, της εθνικής ασφάλειας, των φασιστών και των αφεντικών.

Για τους θανάτους μέσα στα «φιλόξενα» στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών/ριών, στις φυλακές, στα παγωμένα νερά του Έβρου και της μεσογείου, στους δρόμους και τα χωράφια.

Για τις δολοφονίες και τις επιθέσεις που εντείνονται, απέναντι σε κάθε τι το διαφορετικό, κάθε τι που αποτελεί απειλή για την ομοιογένεια, με την σφραγίδα ή την ανοχή (και συνενοχή) του κρατικού μηχανισμού, την ηθική αυτουργία των ΜΜΕ και την συναίνεση του κάθε εθνικά υπερήφανου νοικοκυραίου.

Καλούμε στην Αντιφασιστική Πορεία Μνήμης της δολοφονίας του Σαχτζάτ Λουκμάν, το Σάββατο 19/1, στις 12:00 μ.μ. στην πλατεία Μερκούρη, στα Άνω Πετράλωνα

Γιατί όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί.
Κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστών ενάντια στο φασισμό και το σύστημα που τον γεννά και τον θρέφει.

Common Grounds
Δερβενίων 56

Από τα καλοκαιρινά «αναψυκτήρια» στις «μέρες Χριστουγέννων»

 
Με έκπληξη το περασμένο καλοκαίρι παρακολουθήσαμε -από απόσταση- το πολιτιστικό πανηγύρι με τον παράταιρο τίτλο «Αναψυκτήριον τα Ωραία Εξάρχεια». Δύο ολόκληρες εβδομάδες συναυλιών σε έναν κατά τα άλλα ελεύθερο χώρο, με πρόταγμα τη μετατροπή της πλατείας σε «αναψυκτήριο» (!) σαν λύση «κόντρα στα σκοτάδια των καιρών μας». Τώρα που ήρθε ο Δεκέμβρης τα «Ωραία Εξάρχεια» των ιδεών και του πολιτισμού συνεχίζουν τον εξωραϊσμό της πλατείας με χριστουγεννιάτικες πινελιές σε «Ένα ξεχωριστό τριήμερο γεμάτο μουσική, bazaar βιβλίων, εναλλακτικών εκδόσεων και σπάνιων dvd  σε ειδικές εορταστικές τιμές, από τις 11 το πρωί μέχρι αργά το βράδυ”.
Ουσιαστικά βρισκόμαστε μπροστά στην εγκατάσταση μιας ημι-μόνιμης εμπορευματοποίησης ενός ελεύθερου χώρου, με την παράλογη για εμάς σύμπραξη πολιτικών ομαδοποιήσεων με καταστηματάρχες. Συνδυάζοντας το πανηγύρι με την τοπική επικαιρότητα του καλοκαιριού (βλέπε απόπειρα εκκένωσης  της κατάληψης της Αραχώβης) τα πολιτιστικά δρώμενα φαίνεται να είναι η άλλη όψη της προσπάθειας για επιβολή στην γειτονιά, αυτή τη φορά με το προσωπείο του εξευγενισμού. Εξευγενισμός που, χρησιμοποιώντας λόγο και αισθητική που παραπέμπουν σε εμποροπανηγύρεις του Δήμου Αθηναίων έχει βασικό σκοπό να εκδιώξει όσους/ες χαρακτηρίζονται από την κυρίαρχη αφήγηση ως «λούμπεν» και να τους/τις αντικαταστήσει  με χαρούμενους/ες καταναλωτές/ριες κουλτούρας και ικανοποιημένους/ες αναρχοτουρίστες/ριες (τώρα που είναι και στα πάνω του το Airbnb). Εξευγενισμός που προσομοιάζει αυτόν που είδαμε μια δεκαετία πριν να επιχειρείται από ιδιωτικά και δημόσια συμφέροντα (χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία) με καλλιτέχνες και πολιτιστικά δρώμενα στο Μεταξουργείο. Εξευγενισμός με διάχυτο ρατσισμό και ταξικό πρόσημο: τα αγαπημένα τους Εξάρχεια δεν χωράνε τόσους πολλούς μετανάστες/ριες, πόσο μάλλον όταν αυτοί/ες ξεφεύγουν από το πλαίσιο του καλού και πειθήνιου, όταν όντας άνεργοι/ες τείνουν σε κάποιες περιπτώσεις στην μικροπαραβατικότητα ή πουλάνε σουβλάκια (ενώ τα «Ωραία Εξάρχεια» έχουν λυμένο το βιοπορισμό τους) και όταν οι (μη) επιλογές τους χαλάνε την όμορφη εικόνα του θεματικού πάρκου των «Ωραίων Εξαρχείων». 
Όσοι εμπνεύστηκαν τα εν λόγω δρώμενα είναι παραπάνω από σαφές ότι οραματίζονται μια πλατεία-αναψυκτήριο ή μια πλατείαριστουγεννιάτικη αγορά και όχι έναν ελεύθερο χώρο ζύμωσης και πολιτικής δράσης. Προσπαθούν συστηματικά να αποδείξουν (σε ποιούς άραγε;) πως τα Εξάρχεια δεν είναι «άβατο» αλλά μια χαρούμενη και εμπορική γειτονιά στην οποία τα «events» και τα «bazaar» θα θεραπεύσουν τα «προβλήματα». 
Δεν θέλουμε να παρεξηγηθούμε, αρέσει και σε εμας η διασκέδαση και η ξεγνοιασιά. Όμως δεν πιστεύουμε πως τα «σκοτάδια των καιρών μας» φωτίζονται με την εμπορευματοποίηση της πλατείας αλλά με συλλογικούς αγώνες που εμπεριέχουν κάθε λογής πολιτικά υποκείμενα, ενάντια στην κανονικότητα που μας επιβάλλουν κάθε μέρα και ακόμα περισσότερο τα Χριστούγεννα. Τα Εξάρχεια δεν έχουν ανάγκη καλλωπισμού για να δείχνουν ωραία και λιγότερο απειλητικά στα κανάλια.
Η πλατεία έχει ήδη πολλά μαγαζιά, δεν της χρειάζεται και ένα εποχιακό.

Common Grounds

Κατάληψη Δερβενίων 56

Να αποτρέψουμε την ανάθρευση του τέρατος

Μια πολιτική τοποθέτηση για τα όσα διαδραματίστηκαν στην Αραχώβης 44

 
Τα γεγονότα της εκκένωσης της κατάληψης στέγης μεταναστών Αραχώβης 44, αλλιώς Single Men, στα οποία γίναμε μάρτυρες είναι λίγο πολύ γνωστά. Μιας εκκένωσης προβληματικής και πολύ μακριά από τις δικές μας αξίες, τόσο λόγω των χαρακτηριστικών και των υποκειμένων που την πραγματοποίησαν/πλαισίωσαν όσο και των πολύ περίεργων προθέσεών τους, οι οποίες όσο περνάνε οι μέρες έρχονται στην επιφάνεια. Μια κίνηση που στρατηγικά επιλέχθηκε να στηριχθεί πάνω σε ψέματα, όσον αφορά τα κίνητρα των εκκενωτών, σε μια προσπάθεια να θεωρηθεί ως μία κίνηση με πολιτική διάσταση. Έτσι, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με μια πολύπλοκη συνθήκη, η οποία συντηρείται εδώ και καιρό στην περιοχή των Εξαρχείων και την οποία επιλέξαμε να μην αφήσουμε στην αφάνεια.
 

Αυτά λοιπόν τα γεγονότα αποτελούν την τελευταία έκφραση ενός παγιωμένου και καλά οργανωμένου πλάνου διαχείρισης του μεταναστευτικού υποκειμένου και της διαμεσολάβησης της αλληλεγγύης από μια λογική που αποτελεί τον βραχίωνα της επίσημης και κρατικής «φιλάνθρωπης» διαχείρισής τους. Τόσο στη Νοταρά όσο και στην Κάνιγγος, σε διάστημα δύο ετών, έχουν επιβληθεί αποκλεισμοί και τραμπούκικες απειλές σε συντρόφους/ισσες, που αντιλαμβάνονται την αλληλεγγύη ανάμεσα στους καταπιεσμένους ως άμεσα συνδεδεμένη με την ισότιμη συμμετοχή των υποκειμένων, την ουσιαστική εφαρμογή των προταγμάτων της αυτοοργάνωσης,  την εναντίωση στις σχέσεις εξάρτησης που εγχειρήματα άμεσης αλληλεγγύης ενδέχεται να περικλείουν,  την επιδίωξη της απο κοινού πολιτικοποίησης (ντόπιων και μεταναστών) μέσα σε εγχειρήματα που αναδεικνύουν με τον πιο εμφατικό τρόπο τις δυσκολίες της επικοινωνίας, που μόνο μέσω της ζύμωσης μπορούν να ξεπεραστούν, ώστε να δομηθούν οι αγώνες μας.

Έτσι κι αλλιώς, η δική μας αντίληψη βασίζεται, στο ότι πολεμώντας στο σύνολό του το σύμπλεγμα των εξουσιών, το οποίο ευθύνεται για τη συνθήκη που βιώνουν οι μετανάστες/ριες, μπορούν να βρεθούν κοινοί τόποι. Οι τοίχοι που ορθώνονται ανάμεσα στους ντόπιους/ες και τους μετανάστες/ριες είναι στη βάση τους κοινωνικοί. Αυτούς τους τοίχους οφείλουμε να τους γκρεμίσουμε, καταρχάς μέσα μας, αλλά και σε όποιον έχουν φωλιάσει.

Για να υπάρχουν αυτοί που δηλώνουν, «δεν είμαι ρατσιστής, αλλά», πρέπει να υπάρχουν και οι «άλλοι», συνήθως οι μετανάστες/ριες, οι οποίοι πρέπει να είναι σεξιστές, κλέφτες, έμποροι ναρκωτικών, τζιχαντιστές. Η περίπτωση, αυτήν την περίοδο, που ενσάρκωνε όλες τις παραπάνω κατηγορίες, σύμφωνα πάντα με τα καθεστωτικά ΜΜΕ, ήταν η κατάληψη της Αραχώβης 44 (Single Men). Είναι γεγονός, ότι μέρος των κατηγοριών που καταλογίζονται στη συγκεκριμένη δομή συνέβαιναν και παρόμοιες συμπεριφορές θα μπορούσαν να εμφανίζονται σε οποιαδήποτε δομή ακραίας εξαθλίωσης και εκβιασμένης συμβίωσης  διαφορετικών υποκειμένων, χωρίς συλλογικές αναφορές. Όμως, το να θεωρούμε τους/τις μετανάστες/ριες ως ένα ενιαίο σύνολο, ακόμα και όταν αναφερόμαστε σε ένα συγκεκριμένο κτίριο, είναι από ανεδαφικό έως επικίνδυνο, καθώς εκείνοι/ες δεν έχουν μια ενιαία στάση και προσέγγιση πάνω στο πώς αντιλαμβάνονται τη συνθήκη της μετανάστευσης και της επιβίωσής τους. Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν βρίσκονται σε ένα κτίριο, όπου η ύψωση μιας φωνής αντίδρασης απέναντι σε προβληματικές συμπεριφορές-στοιχεία έρχεται πιθανά σε σύγκρουση με την κάλυψη της ίδιας τους της στέγασης και γενικότερα με την επιβίωσή τους. Φυσικά και δε δύναται να τους μυθοποιούμε στο σύνολό τους ως το «επαναστατικό υποκείμενο», όμως δε μπορούμε και να τους θεωρούμε στο σύνολό τους, εθνικιστές, θρησκόληπτους ή σεξιστές*, αποδίδοντας συλλογικές ευθύνες για πολύ σοβαρές κατηγορίες και στοχοποιώντας έτσι και όσους δεν εμπλέκονται. Θέλουμε εδώ να υπογραμμίσουμε, ότι δε στεκόμαστε ενάντια στη βία, ως μέσο επίλυσης της κυρίαρχης σκατίλας που πολεμάμε, το σεξισμό, τη ματσίλα, την επιβολή, το ρατσισμό, (που πολλές φορές τα συναντάμε ακόμη και μέσα στους ίδιους μας τους κύκλους), πολλώ δε μάλλον σε περιπτώσεις δουλεμπορίου, ναρκωτικών, trafficking κλπ. Μόνο, που οι αναρχικοί/ες, τις πολιτικές αποφάσεις που εμπεριέχουν χρήση βίας, τις πραγματώνουμε οι ίδιοι/ες και δεν τις αναθέτουμε σε ειδικά σώματα. Πριν και πέρα από αυτό, η διάχυση της κουλτούρας και της πρακτικής της αυτοοργάνωσης και της δόμησης κοινοτήτων αγώνα, δε μπορεί να μη στηρίζεται σε μια ουσιαστική και χρόνια σχέση και στη διάθεση να δουλέψουμε πάνω στις αντιφάσεις, που προκύπτουν σε μια διαδικασία μετεξέλιξης της κοινωνίας.
* Ο σεξισμός είναι ένα ζήτημα για το όποιο αξίζει να γίνει ειδική μνεία, γιατί αποτελεί ένα σημείο εξαιρετικά λεπτό, το οποίο λόγω της φύσης του, συνήθως διαφαίνεται πιο σύντομα από άλλα ζητήματα (εθνικά ή θρησκευτικά λ.χ.). Λεπτό, διότι οφείλουμε να έχουμε υπόψη μας, ότι πλέον τα γυναικεία «δικαιώματα» αποτελούν ένα από τα κυρίαρχα επιχειρήματα στο ρατσιστικό λόγο. Σε αυτό το πλαίσιο είναι σημαντικό να μην αναπαράγεται μια διαφοροποίηση, κατά την οποία οι μετανάστες/ριες είναι σεξιστές και οι έλληνες δεν είναι. Ένας τέτοιος λόγος, όχι μόνο δίνει τροφή σε ρατσιστικές ιδεολογίες, αλλά κρύβει και την υπάρχουσα έμφυλη καταπίεση στην ελλάδα, η καταπολέμηση της οποίας αποτελεί, ούτως ή άλλως, βάση της δικής μας πολιτικής αντίληψης και δράσης. Στην προσέγγισή μας προτείνουμε να έχουμε υπόψη μας την πολυπλοκότητα των συνθηκών, στις οποίες αλληλοεμπλέκονται ταξικοί, έμφυλοι, ρατσιστικοί και άλλοι διαχωρισμοί.
Από τα πρώτα κύματα μεταναστευτικών ροών, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ στοιβάζει μαζικά μετανάστες/ριες στα camps και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, αποκλείοντάς τους από τον αστικό ιστό, για να τους καθιστά διαχειρίσιμους. Με τα Εξάρχεια τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Από τη μία, πράγματι αποτέλεσαν μια βάση για να στηθούν εγχειρήματα αλληλεγγύης, από την άλλη όμως, το κράτος επιχειρεί να εκμεταλλευτεί τη συνθήκη της συσσώρευσης των μεταναστών/ριών στη γειτονιά για να τους διαχειρίζεται, ώστε παράλληλα να μπορεί και να επηρεάζει τις συνθήκες που διαμορφώνουν μια εικόνα «υποβαθμισμένης και επικίνδυνης περιοχής». Ωστόσο, η αριστερή διαχείριση των μεταναστών/ριών στην περιοχή έχει και ένα πιο ανεπίσημο κομμάτι. Καταλήψεις στέγης που ξεκίνησαν να δημιουργούνται απο αλληλέγγυους, μεταλλάχθηκαν, από δομές στέγασης σε δομές διαχείρισης του μεταναστευτικού υποκειμένου, με περιπτώσεις κρατικής εμπλοκής! Η Αντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας, μαζί με άλλες «ηγετικές φυσιογνωμίες», μετατρέπουν συστηματικά τις καταλήψεις μεταναστών/ριών σε φιλανθρωπικές δομές ξενοδοχειακού μοντέλου, ανοίγοντας διαύλους με κράτος και ΜΚΟ και εμποδίζουν κάθε προσπάθεια πολιτικής συνδιαμόρφωσης ντόπιων με το μεταναστευτικό υποκείμενο, στερώντας έτσι από την έννοια της αλληλεγγύης το πολιτικό νόημα που της αρμόζει. Παράλληλα, με τις σχέσεις εξάρτησης που καλλιεργούνται, δε δίνεται κανένα περιθώριο στους κατοίκους των δομών για αυτο-οργάνωση και αυτοδιαχείρηση της ζωής τους.
Για την εξασφάλιση των παραπάνω δημιουργήθηκε μέσα από το συντονιστικό των καταλήψεων στέγης μεταναστών/ριών και μάλιστα στο «όνομα» της περιφρούρησής τους το σώμα της security team, που αυτοπροσδιορίζεται ως εκκαθαριστής των καταλήψεων και των Εξαρχείων γενικότερα. Μία ομάδα μπράβων, η οποία αποτελείται και στηρίζεται από ανθρώπους, που ουδεμία εμπλοκή έχουν με κινηματικές διαδικασίες και ούτε και θα έπρεπε και που δε διστάζουν να απειλούν και να επιτίθενται σε συντρόφους και κινηματικές δομές, νομίζοντας ότι θα απολαμβάνουν για πάντα ασυλία κάτω από μια μαυροκόκκινη σημαία.
Τα Εξάρχεια φυσικά και δεν αποτελούν ένα παράδειγμα στο τώρα για την κοινωνία που οραματιζόμαστε, παρά τη δραστηριοποίηση πολύ κόσμου από τον α/α/α χώρο. Τη φαινομενική απουσία μπάτσων σε αυτή τη γειτονιά, έρχονται να εκμεταλλευτούν μαφίες κάθε είδους, (ναρκωτικά, μπραβιλίκια, ξέπλυμα χρήματος), που έχουν εδραιωθεί, κεφαλαιοποιώντας τον εναλλακτισμό, με κάποιες από αυτές να είναι και αλληλένδετες με μαγαζιά εστίασης. Όλες οι παραπάνω «επιχειρηματικές δραστηριότητες» έχουν και το αντίστοιχο καταναλωτικό κοινό τους. Παρά την απουσία μεγάλων επιχειρηματικών κολοσσών, υπάρχει μια πληθώρα μικρών αφεντικών που εφαρμόζει όλες τις πτυχές της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Χρησιμοποιούν μπράβους για να υπερασπιστούν τα επιχειρηματικά τους συμφέροντα και εκμεταλλεύονται εργαζόμενους/ες με απλήρωτα μεροκάματα και μαύρη εργασία.
Η κατάσταση αυτή δε θα μπορούσε να μην αγγίζει τα κομμάτια των μεταναστών/ριών που μένουν στα Εξάρχεια. Οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης, η αδιέξοδη κατάσταση στην οποία έχουν εγκλωβιστεί και ο αποκλεισμός τους από όλους τους τομείς της καθημερινότητας, βοηθάνε στην ανάπτυξη συνθηκών γκετοποίησης και στρέφουν κομμάτι αυτού του πληθυσμού στη μικροεγκληματικότητα. Όλα αυτά πρέπει να τα αναγνώσκουμε υπό το πρίσμα ότι δε μιλάμε από την ίδια θέση, λόγω των διαφορών μας σε επίπεδο συνθηκών ζωής, από το βασικότατο ζήτημα των χαρτιών ή τις συνθήκες διαβίωσης, έως τα διαφορετικά βιώματα. Αυτό είναι πολύ σημαντικό να το θυμόμαστε κάθε φορά που θεωρούμε, ότι επιλύθηκαν ζητήματα των βασικών αναγκών τους, όπως η στέγη, το φαγητό και η εργασία, με την εύρεση κάποιου διαμερίσματος, τη στοίβαξη στις καταλήψεις και την εύρεση μιας αναξιοπρεπούς εργασίας με μεροκάματα πείνας. Οι σχέσεις εξουσίας, που δημιουργούνται στο πλαίσιο της αντιμεταναστευτικής πολιτικής και της καταστολής είναι πολύπλοκες και πολύ συχνά, πίσω από ένα απλό πιάτο φαγητό και ένα μεροκάματο, μπορεί να κρύβονται ανταλλάγματα και σκοπιμότητες, (από τα camps φιλοξενίας και τα κέντρα κράτησης, τα δωρεάν διαμερίσματα, τα 200 ευρώ το μήνα της ‘Υπατης και τα Εξάρχεια, μέχρι την πορνεία και τις μαφίες). Προφανώς όλα αυτά δεν είναι εκείνα για τα οποία επέλεξαν να φύγουν από τον τόπο τους.
Οι μετανάστες/ριες ενδεχομένως να μη γνωρίζουν τους αγώνες ενάντια στις μαφίες, την αντιπαράθεση με τον κρατικό μηχανισμό και την προάσπιση της γειτονιάς των Εξαρχείων από συμπεριφορές-κινήσεις που τροφοδοτούν την επέλαση των παραπάνω. Δικαιολογημένα δεν αντιλαμβάνονται τη γειτονιά ως χώρο αντίστασης και αλληλεγγύης και δε γνωρίζουν τις αξίες που πρεσβεύουμε, καθώς υπάρχει απουσία αλληλεπίδρασης και επικοινωνίας μαζί τους.
Είναι λοιπόν πιο επιτακτικό από ποτέ, να καλλιεργηθεί η επαφή και να δημιουργηθούν οι σχέσεις που θα δώσουν πραγματικά το χώρο και το χρόνο να προκύψουν κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστών/ριών. Να εντοπίσουμε τις πτυχές της εκμετάλλευσης, που διαμεσολαβούν στην καθημερινότητά μας και να εναντιωθούμε από κοινού στους εκφραστές της, αναδεικνύοντας έναν άλλον τρόπο αυτοοργάνωσης από αυτόν που έχουν δει μέχρι σήμερα, έξω από την εκμετάλλευση, τους εκβιασμούς και το πατρονάρισμα.

α μη δώσουμε χώρο να υπάρχουν τέτοια μορφώματα, που εκμεταλλεύονται τους κύκλους μας, για να δρουν κατασταλτικά στις γειτονιές μας, για τις δικές του επιδιώξεις. Τέτοιες δράσεις δε θα μένουν αναπάντητες.

ΝΑ ΕΠΙΔΙΩΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΠΑΦΗ
ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΘΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΤΕΡΑΤΟΣ
ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΤΡΟΠΟΣ
 ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΝΤΟΠΙΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ
 
 
Συνέλευση για τη διάχυση των μεταναστευτικών αγώνων

Τα ξέρουμε τα παιδιά;

ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ ΣΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ
ΕΧΟΥΝ ΟΝΟΜΑ ΚΑΙ ΕΠΩΝΥΜΟ

 

Το βράδυ της 12ης Ιουνίου 2018 ομάδα ατόμων με καλυμμένα χαρακτηριστικά εισβάλλει βίαια στην κατάληψη Αραχώβης 44 και σε μια αστυνομικού τύπου επιδρομή επιχειρεί -και καταφέρνει αρχικά- να εκκενώσει την κατάληψη από όσους μένουν εκεί.

 

Οι τραμπούκοι χτυπούν, κλέβουν, εξευτελίζουν και τελικά πετούν στο δρόμο τους κατοίκους της κατάληψης. Ως αιτιολόγηση για τις ενέργειες αυτές αναφέρουν την ύπαρξη ναρκωτικών, περιστατικά σεξισμού και βίας, ακόμη και παραφιλολογία περί τζιχαντιστών, άμεση αναπαραγωγή ιστοριών από συστημικά μέσα.
Στην επιδρομή αυτή, δίνεται άμεσα απάντηση και μέσα στις επόμενες ώρες αναρχικοί/ες αλληλέγγυοι μαζί με τους κατοίκους του ανακαταλαμβάνουν το χώρο και διώχνουν τους ελάχιστους αλλα πολύ συγκεκριμένους και γνώριμους τραμπούκους που έχουν μείνει, χωρίςσωματική αντιπαράθεση. Μέχρι το πρωί ο χώρος αλλάζει χέρια ξανά, αφού οι τραμπούκοι επιστρέφουν τη στιγμή που οι μετανάστες αφήνονται μόνοι. Το βραδυ της 13ης ιουνίου, μετά από μια μαζική συνέλευση στο Πολυτεχνείο, η Αραχώβης 44 ανακαταλαμβάνεται οριστικά από τους κατοίκους της μαζί με αλληλέγγυους. Οι αλληλέγγυοι παραμένουν στο χώρο και βοηθούν τις επόμενες μέρες στην περιφρούρησή του. Τόσο οι κάτοικοι της κατάληψης όσο και η συνέλευση που σχηματίζεται με αφορμή την απόπειρα εκκένωσης, καταγγέλουν το περιστατικό με κείμενά τους.
Μια παλιά ιστορία
Ποια είναι όμως τα άτομα που επιχείρησαν αυτήν την εκκένωση; Θα περίμενε κανείς μια τέτοιου είδους ενέργεια να πραγματοποιηθεί στο πλαίσιο δράσης του κρατικού κατασταλτικού μηχανισμού, ή κάποιου φασιστικού μορφώματος.  Στην πραγματικότητα  δεν ισχύει τίποτα από αυτά μιας και την εκκένωση πραγματοποίησε μια ομαδοποίηση που τοποθετεί τον εαυτό της στο α/α χώρο. Η αυτοαποκαλούμενη Security Team. Και πλέον επιβάλλεται να ανοίξει μια κουβέντα η οποία έπρεπε να έχει ανοίξει από καιρό.
Αποτελούμενη από πρώην άτομα του χώρου, μπράβους και διαφόρων τύπων πολιτικούς μικρο-παράγοντες, η Security team ( η αλλιώς «Ομάδα Περιφρούρισης Προσφυγικών Καταλήψεων Εξαρχείων»!) ανήκει σε μια συγκεκριμένη οργάνωση, την γνωστή Αντιεξουσιαστική Κίνηση (με πιθανότητα να πρόσκειται και σε άλλες), στο όνομα των οποίων υποστηρίζει ότι δρα (βλέπε ‘Όλα τα Εξάρχεια συμφωνούν με την εκκένωση’ και ‘έχουμε τη στήριξη 7 συλλογικοτήτων’) και οι οποίες μέχρι και σήμερα δεν έχουν αρθρώσει δημόσιο λόγο με κάποια ανάληψη ευθύνης. Η ομάδα αυτή υπάρχει εδώ και περίπου δύο χρόνια στην περιοχή των Εξαρχείων, παρεμβαίνοντας με διάφορες αφορμές στους δημόσιους χώρους αλλά και στον τρόπο λειτουργίας των μεταναστευτικών καταλήψεων με σκοπό να εφαρμόσει μια ιδιότυπη αστυνόμευση. Από ευθείες απειλές και μπραβιλίκια κατά τη διάρκεια παρέμβασης (κατά της πολιτικοποίησης των μεταναστών) στην Κατάληψη της Κάνιγγος 22, εκδίωξη μέρους του αλληλέγγυου σώματος στην κατάληψη της Νοταρά 26 -προπύργιο της Α.Κ.-,  ανεπιτυχή προσπάθεια με κάθε μέσο (πρώτα με το άγριο μετά με το καλό) να βάλει το πόδι της στην κατάληψη της Rosa de Foc, μέχρι και ανάμιξη (μεταξύ άλλων) στις πρόσφατες εκκαθαρίσεις στην πλατεία στο όνομα των αντι-μαφια δράσεων από διάφορες ομάδες: επιθέσεις στους μετανάστες-πωλητές «παράνομων» τσιγάρων, καταστροφή των εμπορευμάτων- στο πνέυμα της Χρυσής Αυγής στις λαϊκές- και έλεγχος του ποιος πουλάει φαγητό ή οτιδήποτε άλλο πάνω στην πλατεία.
Τα γεγονότα της Αραχώβης δεν ήρθαν ως κεραυνός εν αιθρία, ήταν απλά το κερασάκι στην τούρτα.  Δεν είναι η πρωτη τους επέμβαση, είναι όμως η πρώτη τόσο ισοπεδωτικη.
Οι συνθήκες
Όσο και να ξαφνιάζει ίσως ή να απογοητεύει η ύπαρξη μιας τέτοιας γκρούπας μέσα στο χώρο -πολιτικό και φυσικό- των Εξαρχείων, δεν είναι κάτι το αναπάντεχο. Αρκεί να σκεφτούμε τις συνθήκες που διαμορφώνονται από το 2015 στην περιοχή: Το άνοιγμα πολλών καταλήψεων στέγης για μετανάστες, έρχεται να προστεθεί στην ήδη έντονη κινηματική δραστηριότητα. Επιπλέον, τον πρώτο καιρό μεγάλη είναι και η προσέλευση αλληλέγγυων ατόμων για βοήθεια προς τους μετανάστες, που σταδιακά τα επόμενα χρόνια μειώνεται, είτε επειδή το θέμα δεν είναι πια «πρωτοσέλιδο», είτε επειδή τα άτομα αυτά απωθούνται από την σκληρή γραμμή της Α.Κ. που διαφεντεύει μέρος των μεταναστευτικών δομών. Από την άλλη, σταδιακά η περιοχή των Εξαρχείων μπαίνει σε ρυθμούς «εξευγενισμού» που αντανακλώνται με την άνθιση επενδύσεων τύπου airbnb, εξαγγελίες για σταθμό μετρό πάνω στην πλατεία, ή την πρόθεση του Δήμου Αθηναίων να μετατρέψει το Πολυτεχνείο σε μουσείο (φυσικά η απάιτηση για εξευγενισμό της περιοχής των Εξαρχείων δεν ξεκιναει το 2015, είναι μια ιστορία δεκαετιών, το τοπίο όμως αλλάζει δραστικά εξαιτίας των παραπάνω μέσα στην τελευταία τριετία).
 Μια καλοσχηματισμένη πρόφαση του κράτους, που, με την ανάδειξη της περιοχής σε εναλλακτικό προορισμό, στοχεύει ευθέως στον περιορισμό και την καταστολή των κινηματικών διαδικασιών, στερώντας ένα- ένα τα κεκτημένα όσων ζουν και δρούν πολιτικά στην περιοχή. Έτσι ξεφυτρώνουν ομάδες κατοίκων και καταστηματαρχών που θέλουν να βάλουν τέλος στην «ανομία» και την «γκετοποίηση», ενώ πλέον το «άβατο» των Εξαρχείων αποκτά σταθερή θέση στους κύκλους συγκεκριμένων συστημικών μεσών που του αφιερώνουν εκτενή ρεπορτάζ με κάθε αφορμή και στη φρασεολογία της αντιπολίτευσης που απαιτεί από τον ΣΥΡΙΖΑ να «τελειώνουμε με τα Εξάρχεια».
«Κάποιος να κάνει κουμάντο
(ή αλλιώς, ο ρόλος της Security Team)
Το κράτος στρέφει τα μάτια αλλού για λίγο όσο οι μπάτσοι σπρώχνουν τις πιάτσες βολικά στην μόνη μη αστυνομούμενη (φαινομενικά) περιοχή της Αθήνας, εκεί όπου η δραστηριοποίηση μαφιών κάθε είδους μπορεί να ανθίσει.
Κάποιοι από τους πελάτες τους ή δυστυχώς τους εργαζόμενους της τυχαίνει να είναι και οι μετανάστες, οι οποίοι αντιμετωπίζουν σημαντικότατα προβλήματα διαχείρισης της καθημερινής τους ζωής και βιωσιμότητας, από την εξασφάλιση των προς των ζην μέχρι το ‘σκότωμα’ του ατελείωτου χρόνου να περιμένουν είτε μια συνέντευξη για χαρτιά, είτε μια επανένωση, είτε μια δουλειά που δε φαίνεται πουθενά στον ορίζοντα να πλησιάζει, μια ακόμη απο τις ‘επιτυχίες’ που ο ‘αριστερός’ ΣΥΡΙΖΑ έχει να επιδείξει πάνω στη διαχείριση του μεταναστευτικού.
Σε αυτό το πλαίσιο, της άνευ προηγουμένου κινηματικής δραστηριότητας και προσέλευσης μεταναστών, της δραστηριοποίησης των νόμιμων και παράνομων μαφιών και των προοπτικών εκμετάλλευσης της περιοχής έπρεπε πλέον να εφευρεθεί ένα νέο μακρύ χέρι του κράτους, ή έστω μια οντότητα που να δρα ως τέτοιο.
Κάποιοι λοιπόν «μυρίστηκαν τη φάση» και σχημάτισαν τη Security Team, η οποία συγκροτήθηκε από τα πάνω με πρόσχημα την ασφάλεια κάποιων (από τα κάτω) και πραγματικό σκοπό το όφελος κάποιων άλλων (από ακόμα πιο πάνω).
 Ήρθε για να παίξει αρχικά το ρόλο του προστάτη, του χωροφύλακα του χωριού, χωρίς να της λείπει κανένα από τα χαρακτηριστικά όλων των μαντρόσκυλων του συστήματος: Εξουσιαστική συμπεριφορά, μάτσο χαρακτηριστικά, φασίζουσα νοοτροπία, ρατσιστικά κριτήρια και τάσεις ηγεμονισμού. Από νωρίς τάχθηκε ουσιαστικά κατά της πολιτικοποίησης των μεταναστών στο χώρο των καταλήψεων ενώ  άρχισε σταδιακά μια άτυπη αστυνόμευση της περιοχής-συχνά με τις πλάτες ομάδων κατοίκων και καταστηματαρχών- εφαρμόζοντας κριτήρια αστικού δικαίου, «νόμιμου/παράνομου».
 Μέσα στο προαναφερθέν πλαίσιο εξευγενισμού και ωραιοποίησης της περιοχής, οι μετανάστες/ιες δεν θα μπορούσαν φυσικά να είναι το παράταιρο που θα χάλαγε τη μόστρα. Συνεπώς, οι καταλήψεις στέγης μεταναστών θα πρέπει να είναι απαλλαγμένες από κάθε είδους προβληματικό στοιχείο, παραβατική συμπεριφορά, οι διαμένοντες τους αναμένεται να γνωρίζουν ως δια μαγείας τί σημαίνει αυτο- οργάνωση και οριζοντιότητα, να είναι καθαροί και χαμογελαστοί, ώστε όλα να δείχνουν ότι λειτουργούν ρολόι.
Για όποιους τυχαίνει να πέφτουν εκτός αυτού του πλαισίου, η απάντηση είναι ξεκάθαρη: Οι «εκκαθαριστές» των Εξαρχείων θα τους πετάξουν έξω με συνοπτικές διαδικασίες και θα τους αντικαταστήσουν με αναλώσιμους άλλους που θα «γράφουν» καλύτερα στο φακό. Όπως ακριβώς συνέβη και στην περίπτωση της Αραχωβής 44 δηλαδή.
Kι όμως η Security Team αποτελεί μόνο «τα χέρια», τους φαινομενικά ασύνδετους τραμπούκους που η «μαμά Α.Κ.» χρησιμοποιεί άτυπα ενώ την ίδια στιγμή διοργανώνει λαμπερά, «εναλλακτικά» φεστιβάλ με τη συμμετοχή διεθνών και ντόπιων ακαδημαϊκών και ακτιβιστών όσο παράλληλα χαράσσει μια πολύ επιτυχημένη επικοινωνιακά πορεία στο εξωτερικό, όπως μαρτυρά το πλήθος κόσμου που έρχεται κάτω από τις φτερούγες της να ζήσει την εμπειρία του να προσφέρεις αλληλεγγύη στους πρόσφυγες.
Σύντομο ιστορικό
Το φθινόπωρο του 2015 μέσα στον «πυρετό» του μεταναστευτικού, κάποιες ομαδοποιήσεις του κινήματος μαζί με πολλές ατομικότητες, ξεκίνησαν ένα νέο τύπο κατάληψης, τις καταλήψεις στέγης μεταναστών/ριών. Η ιδιαιτερότητα αυτών των καταλήψεων είναι ότι εκ φύσεως δημιουργεί δύο ταχύτητες: από τη μία αυτοί που αποφασίζουν και αναλαμβάνουν την ευθύνη του ανοίγματος, από την άλλη αυτοί που μπαίνουν για να μείνουν. Ξεφεύγει δηλαδή από την κατάληψη όπως την ξέρουμε, που είναι η συνέχεια μια συνελευσιακής διαδικασίας και οι συμμετέχοντες/ουσες ισότιμα αποφασίζουν και πράττουν.
 Τα επόμενα δύο χρόνια έγιναν περίπου δέκα τέτοιες καταλήψεις στην Αθήνα, κυρίως στη γειτονιά των Εξαρχείων αλλά και στην Αχαρνών. Σήμερα, όλες αυτές τελούν υπό τη σκεπή της Α.Κ. (με εξαιρέσεις το City Plaza και την Κάννιγγος 22) είτε άμεσα, είτε έμεσα μεσω περιφερειακών της όπως ο γνωστός Κ.
 Από τους πρώτους μήνες της λειτουργίας αυτών των καταλήψεων, δημιουργούνται εντάσεις λόγω της αυστηρής «γραμμής» της Α.Κ. ενάντια στην πολιτικοποίηση των μεταναστών/ριών.
 Είναι ειρωνικό που ορόσημο σε αυτά τα γεγονότα είναι το κτήριο της οδού Αραχώβης 44. Εκεί το φθινόπωρο του 2015 έγινε η πρώτη απόπειρα κατάληψης για στέγαση μεταναστών, που εγκαταλήφθηκε 2 μέρες μετά για να μεταφερθεί στην Νοταρά 26. Η κατάληψη αυτή είχε γίνει από αρκετό κόσμο, ομάδες και ατομικότητες, μεταξύ αυτών και η Α.Κ..
 Στο ίδιο κτήριο περίπου έναν χρόνο αργότερα έγινε κατάληψη από το Συντονιστικό των Καταλήψεων Στέγης Μεταναστών, όχι για να ανοιχθεί ένα ακόμη σπίτι, αλλά για να στοιβαχθούν εκεί όσοι δεν ταίριαζαν στο επιθυμητό προφίλ μετανάστη: νέοι άντρες, χωρίς οικογένειες. Πιθανόν τα κριτήρια να ήταν και άλλα, που δεν γνωρίζουμε, κάτι σαν «δυσμενής μετάθεση». Το αποτέλεσμα πάντως ήταν ότι η συγκεκριμένη κατάληψη σύντομα έγινε ουσιαστικά μια αποθήκη ανθρώπων, μιας και στοιβάχθηκαν εκεί πολύ περισσότερα άτομα από όσα χωρούσαν και αφέθηκαν σε γενικές γραμμές στην τύχη τους. Μια κατάσταση που διαμορφώνεται από τους «εναλλακτικούς» διαχειριστές του μεταναστευτικού, που κρίνουν και διαχωρίζουν τους ανθρώπους με κριτήρια όπως: αν έχουν οικογένεια, αν είναι νέοι/ες και αν συμπεριφέρονται με τρόπο που δεν αρέσει στις καταλήψεις τους. Έτσι, έστειλαν στην Αραχώβης 44 όποιον δεν τους άρεσε. Κάπως έτσι βγήκε και το παρατσούκλι της κατάληψης, «single men squat».
 Το αποτέλεσμα αυτού του στοιβάγματος φαίνεται πως δεν άρεσε στους εμπνευστές του, ή τουλάχιστον στη Security Team τους, που προέβη στην εκκένωση. Δεν θέλει πτυχίο στην κοινωνιολογία για να καταλάβεις ότι αν στριμώχνεις ανθρώπους που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους, που μπορεί να μην μιλάνε καν την ίδια γλώσσα, που δεν έχουν εισόδημα, ούτε τρόπο να το αποκτήσουν, η «παραβατικότητα» είναι μονόδρομος. Μια ακόμη ειρωνεία για τους αυτόκλητους σωτήρες μας, ότι εκκένωσαν το «δημιουργημά» τους, με αστυνομικού τύπου επιχείρηση και ανάλογο… αστυνομικό δελτίο μετά. Χρησιμοποιώντας σαν βασική αρχή την ολοκληρωτικής λογικής συλλογική ευθύνη, με αλληλοσυγκρουόμενες ανακοινώσεις και με το δίκαιο βάση νόμου. Γιατί το να δικαιολογείς μια εκκένωση λέγοντας ότι βρήκες μέσα «λαθραία» τσιγάρα και «μαϊμού» γυαλιά, ή η εφορία είσαι ή έχεις περίπτερο που χάνει πελατεία, πάντως όχι πολιτικό υποκείμενο. Μόνο μικροαστοί ετεροκαθορίζονται με βάση το νόμο.
Τις πταίει;
Σκοπός μας δεν είναι να ωραιοποιήσουμε καταστάσεις και να «αγιοποιήσουμε» κανέναν/καμία απλά και μόνο επειδή τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή και συγκυρία έτυχε να φέρει την ιδιότητα του μετανάστη/-ριας.Το κίνημα έχει ξεκαθαρίσει προ πολλού σε θεωρητικό και πρακτικό πλαίσιο το τί  θεωρεί αξιακά ανεκτό ή μη και αυτό ισχύει για όλους/ες ανεξαιρέτως.
 Μέσα στις συνθήκες που έχουν δημιουγηθεί όμως, οι ευθύνες του κινήματος αλληλεγγύης στους μετανάστες και δη στο καταληψιακό τους κομμάτι είναι μεγάλες και χρήζουν απολογισμού όσον αφορά στην αποτυχία δημιουργίας δεσμών (παρότι υπάρχουν εξαιρέσεις και γίνεται απόπειρα δημιουργίας ακόμα περισσότερων) τόσο μεταξύ των μεταναστών/ριων από διάφορες χώρες που αναγκάζονται να συμβιώσουν, όσο και μεταξύ μεταναστών – ντόπιων. Είναι απαραίτητο να οικοδομηθούν κοινότητες οι οποίες θα λειτουργούν με τρόπο τέτοιο που δε θα δημιουργούν ή προάγουν σχέσεις εξάρτησης και φόβου μέσω πρακτικών επιβολής.
Στο ερώτημα λοιπόν του αν φταίνε όλοι οι κάτοικοι για ό,τι μπορεί και να συνέβαινε (παλιότερα) στην Αραχώβης 44, η απάντηση είναι όχι. Διότι δεν απαιτούμε από ανθρώπους ανεξοικείωτους με την έννοια της αυτο-οργάνωσης, που δεν συγκρότησαν ποτέ τους συλλογικό σώμα κατά τη διαμονή τους εκεί, να επωμισθούν τις ευθύνες όλων. Όπως είπαν και οι ίδιοι οι καταληψίες «δεν τιμωρείς 3 άτομα όταν στο κτήριο μένουν 100». Όπως πιστεύουμε εμεις, δεν τιμωρείς 100 άτομα όταν υπάρχουν 3 προβληματικά και ακόμα περισσότερο όταν υπήρχαν συγκεκριμένοι «αρχηγοί», φυτεμένοι απ’έξω στο εσωτερικό της κατάληψης για να «εποπτεύουν», που γνώριζαν και δεν κινούσαν τις δέουσες συλλογικές διαδικασίες αντιμετώπισης τέτοιων καταστάσεων. Η μικρή (σε χρονική διάρκεια) επαφή μας με τους μετανάστες που κατοικούν στην Αραχώβης 44 απέδειξε ότι οι ίδιοι δεν είχαν μέχρι τώρα καμία απολύτως εμπειρία συνδιαμόρφωσης και συν-απόφασης για θέματα που τους αφορούν άμεσα, ενώ συζητώντας μαζί τους, σε συνελεύσεις και εκτός αυτών, έχει φανεί τόσο ο δικός τους  προβληματισμός για διάφορα σοβαρα θέματα της κατάληψης όσο και η ανάγκη τους  για να βρεθούν λύσεις μεσω διαλόγου και συλλογικών διαδικασιών και όχι εντολών και τραμπουκισμού.
Δεν τελειώνει εδώ
Οι συνθήκες είναι ένας σημαντικός παράγοντας, αλλά αναμφίβολα υπάρχουν ευθύνες για την εμφάνιση παρασυστημικών μορφωμάτων όπως η security team. Οι ευθύνες αυτές μοιράζονται σε όλες και όλους εμάς που δραστηριοποιούμαστε στη γειτονιά των Εξαρχείων, μέσα και έξω από καταλήψεις ή συνελεύσεις που αφορούν το μεταναστευτικό και όχι μόνο. Δεν έχουμε αυταπάτες ότι η security team και η Α.Κ. ηττήθηκαν. Μπορεί αυτη τη στιγμή να κρατούν μια αμυντική θέση, είναι αλήθεια ότι προσπάθησαν με κάθε τρόπο να μην τοποθετηθούν ανοιχτά δημοσιεύοντας ασυνάρτητα κείμενα με γελοία επιχειρήματα ώστε να θολώσουν τα νερά, πέταξαν λάσπη προς πάσα κατεύθυνση, δεν έχουν όμως παρατήσει τα όπλα. Μπορεί να μας ονομάζουν «παραπλανημένους» όμως εμεις εκτιμούμε ότι θα επιχειρήσουν μια εκ νέου κίνηση μόλις τα πράγματα φαίνονται να ησυχάζουν αν όχι στην Αραχώβης 44 τότε κάπου αλλού που θα μπορέσουν να δείξουν τη δύναμη τους.  Για το λόγο αυτο είναι απαραίτητο οι ομάδες του χώρου να πάρουν θέση και να στείλουν ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι τραμπούκικες πρακτικές θα απαντώνται τη στιγμή που συμβαίνουν.
Από μεριά μας, δε μας λείπουν οι απαντήσεις ούτε και η διάθεση να τις βρούμε ανοίγοντας πολιτικό διάλογο με τα κομμάτια εκείνα που πραγματικά ανήκουν στον κινηματικό χώρο και όχι εκείνα που τον καπηλεύονται Άλλωστε η κοινή συνέλευση συλλογικοτήτων και ατόμων έδειξε δύο πράγματα: Αρχικά, έσπασε για μια ακόμη φορά το στερεότυπο του μετανάστη/ριας ως άβουλο ον που άγεται και φέρεται από τον εκάστοτε ισχυρό. Έπειτα ανέδειξε την ευκαιρία που έχει το κίνημα να συγκροτεί πολιτικές διαδικασίες που να περιέχουν όσο το δυνατόν περισσότερα από τα κομμάτια που το απαρτίζουν με τις διαφορές και τις ομοιότητες τους, κάτι που συμβάλει στο να επανακατακτηθεί σταδιακά η εξωστρέφεια τους και να ενδυναμωθούν οι ανοιχτές διαδικασίες, ειδικά σε μια περίοδο που ο χώρος δέχεται αλλεπάληλα χτυπήματα από το κράτος και τοτς αριστερούς διαχειριστές του.
Στις φασίζουσες νοοτροπίες και την εξουσιαστική συμπεριφορά -είτε προέρχονται από το ίδιο το σύστημα, είτε από ανεπίσημους εκπροσώπους τους, είτε ακόμη από τυχοδιώκτες μπράβους που είδαν φως και μπήκαν- έχουμε πολλά να αντιτάξουμε: Τη συντροφικότητα, την αλληλεγγύη και την αυτοοργάνωση. Την επίλυση των προβλημάτων με συνδιαμόρφωση μέσα από συλλογικές διαδικασίες. Τη μάχη κατά των ίδιων των μαφιών, νόμιμων και παράνομων, και όχι κατά αυτών που οι μαφίες εκμεταλλεύονται. Τη διαρκή προσπάθεια για σύσφιξη των σχέσεων μεταξύ ντόπιων και μεταναστών.
Γιατί το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγουμε διαρκώς μέσα από όλα τα γεγονότα και τις αναλύσεις, είναι το ότι οι αγώνες μας ήταν και είναι κοινοί.
Συμμετέιχαμε στην ανακατήληψη του κτηρίου της Αραχώβης 44 ρίχνοντας την πόρτα. Μαζί με αυτή γκρεμίσαμε και κάθε φράχτη -κυριολεκτικό και μεταφορικό-  που μας χώριζε από τους μετανάστες που ζούν εκεί.
Common Grounds