Τίποτα δεν κερδήθηκε με μια παλάμη απλωμένη, τα πάντα μπορούν να κερδηθούν με μια σφιγμένη γροθιά.

Τα ασφυκτικά μέτρα για την καταπολέμηση του κορονοϊού έφεραν στο προσκήνιο πολύ έντονα τα ταξικά χαρακτηριστικά του ζητήματος της στέγασης. Σε μια συνθήκη υποχρεωτικού εγκλεισμού, ο καθένας και η καθεμία αναμετρήθηκαν με τα τετραγωνικά που τους αναλογούν με βάση το ποσό που μπορούν να πληρώσουν για ενοίκιο, με τη θέα του δρόμου έξω από τα υπόγεια και τα ισόγεια των πολυκατοικιών τους την ίδια ώρα που στα σποτάκια «διασήμων» απεικονίζονταν διάφορα ευχάριστα ανάμεσα σε περίκλειστους κήπους και τζάκια με ακριβά μάρμαρα. Έφεραν επίσης στο προσκήνιο την απομόνωση και τη μοναξιά πλήθους ανθρώπων εντός της κατοικίας τους, την απόλυτη ανταλλαγή της καθημερινής ζωτικής επαφής με τους γύρω μας με απομακρυσμένες εικόνες στα κινητά και στα λάπτοπ, την επιτήρηση και τον έλεγχο εντός της κατοικίας όσων τηλε-εργάζονταν, συμπυκώνοντας την εμπειρία που μας επιφυλάσσει ο αλλοτριωμένος καπιταλιστικός τρόπος ζωής. Για πολλές και πολλούς, που στιβάζονται στο περιθώριο, μετανάστες-ριες, αστέγους, έδειξαν την απόλυτη έκθεση, τον κάθετο διαχωρισμό, εν τέλει την ίδια τη μοίρα που επιφυλάσσει το κυρίαρχο σύμπλεγμα για όποιον περισσεύει της παραγωγικής διαδικασίας. Κάποιοι αξίζει να ζουν, να στεγάζονται, να τρέφονται, κάποιοι μπορούν να αργοπεθαίνουν και να ανασύρονται μόνο όταν αποτελούν χρήσιμο εργατικό δυναμικό, πεδίο πειθάρχησης για τους υπολοίπους, όπως στις φυλακές και τα στρατόπεδα των μεταναστών/ριών.
Από τη μετατροπή της κατοικίας σε εμπόρευμα και τη μαζική παραγωγή της, τον επί της ουσίας εξαναγκασμό των εργατών και των φτωχοποιημένων πληθυσμών που μετανάστευαν μαζικά στις βιομηχανικές πόλεις στις αρχές του 20ου αιώνα να ανταλλάξουν την εργατική τους δύναμη για να στεγαστούν και να τραφούν με άθλιους όρους, τη σχεδόν παράλληλη ανάδυση των τομέων του real estate και της κερδοφόρας μπίζνας που κινείται γύρω από τη συσσώρευση ιδιοκτησίας, μέχρι την σύγχρονη πανώλη των τουριστικών καταλυμάτων που ξεσπιτώνει όλο και περισσότερους από μας, η διάθεση και κυκλοφορία του εμπορικού προϊόντος “στέγη” παίρνει διαφορετικές μορφές μέσα στο χωροχρόνο που απαντάταται. Οι αγώνες δεν θα μπορούσαν να μην κάνουν το ίδιο.
Στηρίζουμε τη «Διαδήλωση για τα νοίκια και τη στέγαση» από τη «συνέλευση ενάντια στον εκβιασμό του ενοικίου», 26/06 στις 19.00 στην πλατεία Βικτωρίας.

Η ΣΤΕΓΗ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΓΑΘΟ – ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ
ΝΑ ΜΠΟΥΜΕ ΣΤΑ ΑΔΕΙΑ ΣΠΙΤΙΑ

H κάλυψη των αναγκών μας (τροφής, στέγασης, ψυχαγωγίας) στη βάση της αυτοοργάνωσης ανοίγει πεδία συνάντησης με τους υπόλοιπους καταπιεσμένους και καταπιεσμένες, μετασχηματίζει εμάς τους ίδιους και τους χώρους στους οποίους κατοικούμε. Οι καταλήψεις είναι χώροι που συλλογικοποιούμε τις επιθυμίες μας για αυτοοργάνωση, αλληλεγγύη, δημιουργικότητα. Είναι τα μέρη που δημιουργούνται ισχυρές δομές αλληλοβοήθειας έξω από λογικές ατομισμού και φιλανθρωπίας. Είναι τα μέρη που απελευθερώνεται η φαντασία και η έκφραση μακριά από λογικές εμπορευματοποίησης και κέρδους. Είναι τα μέρη που πραγματώνεται η επανοικειοποίηση του χώρου και του χρόνου που μας έχουν στερήσει για να δουλεύουμε για τα αφεντικά μας και να διαιωνίζουμε τα πλούτη τους. Είναι, τελικά, η πρόταση να επιβιώσουμε σε πείσμα ενός οικοσυστήματος που ζητά να μας εξοντώσει. Το όχημά μας δεν μπορεί να είναι άλλο από τις κοινότητες αγώνα, αντίστασης και αυτοοργάνωσης. Χωρίς αρχηγούς, χωρίς το χρήμα να ορίζει τις σχέσεις μας, χωρίς να στοχεύουμε την ιδιοκτησία, με σεβασμό ο ένας για την άλλη και απέναντι σε όσους μας εκμεταλλεύονται.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΔΕΡΒΕΝΙΩΝ 56, στην οποία εισέβαλαν οι μπάτσοι τα ξημερώματα της 26/06.

 

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

Αναρχική Ομάδα ΣΑΛΒΟ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΟΙΧΤΩΝ ΧΩΡΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

H σταδιακή άρση των περιοριστικών μέτρων,
μάς εισάγει στη μετά-covid καπιταλιστική
κανονικότητα και η επέκταση των σφαιρών της
κερδοφορίας για το κεφάλαιο, επεκτείνεται
σε όλο το φάσμα της καθημερινής μας ζωής.
Βλέπουμε έτσι -με την επίκληση του έκτακτου
των μέτρων για επανεκκίνηση της οικονομίας-
να ανοίγεται ένας νέος κύκλος περιφράξεων
και καταστολής στους ελάχιστους αστικούς
χώρους πρασίνου και τις πλατείες που
απομένουν στα κέντρα των πόλεων.

Στην Αγία Παρασκευή στην πάνω πλατεία, στην
Κυψέλη στην πλατεία Αγίου Γεωργίου και στην
πλατεία Καλλιθέας στη Θεσσαλονίκη, χημικά,
ξύλο και συλλήψεις ήρθαν για να επιβάλλουν
άδειες πλατείες. Ωστόσο, η παραμονή του
κόσμου σε αυτές αλλά και οι πολυάριθμες
πορείες, μοτοπορείες και συγκεντρώσεις που
ακολούθησαν αναδεικνύουν και αποδεικνύουν
τη σημασία των ανοιχτών χώρων στην πόλη
του σήμερα. Σε κάθε κουβέντα, σε κάθε
παρέα υπάρχει η επιθυμία να συνεχίσουμε
να βρισκόμαστε και να κοινωνικοποιούμαστε
στις πλατείες. Σε αυτές, ο κόσμος συνυπάρχει,
παίζει, πίνει, δημιουργεί ή ακούει μουσικές,
συζητά, έξω από την αυστηρή διαμεσολάβηση
του εμπορεύματος. Οι άνθρωποι έχουν
την ανάγκη της κοινωνικοποίησης και
δεν διστάζουν να την υπερασπιστούν. Να
τρέξουν, να κουβεντιάσουν, να παίξουν, να
φλερτάρουν, να λιαστούν, να βαρεθούν, εν
τέλει να συναντηθούν και μάλιστα έξω από
την καθημερινότητα των διαμερισμάτων, των
μαγαζιών και της διαμεσολάβησης.

Η σημασία των χώρων αυτών ως ζωτικών
χώρων κοινωνικοποίησης, συνεύρεσης και
περιορισμού του κρατικού ελέγχου, έγινε
φανερή εν μέσω περιόδου εγκλεισμού σε
ένα μεγαλύτερο φάσμα κόσμου από αυτό που
συνήθως τους οικειοποιείται. Αποτελούν
όμως διαχρονικά τους τόπους συνάντησης,
ψυχαγωγίας ή ακόμα στέγης και ασφαλέστερης
ύπαρξης για τους περιθωριοποιημένους, τους
μετανάστες/ριες, όσες και όσους περισσεύουν
από τα πολυτελή διαμερίσματα με τα εκτάρια
κήπων στις γειτονιές των πλουσίων. Οι από τα
κάτω, όσες και όσοι δεν μπορούν να πληρώσουν
το ποτό όσο το ένα τρίτο ενός μεροκάματου,
όσες δε γουστάρουν μαγαζιά ή απλά κάτοικοι,
γείτονες των πυκνοκατοικημένων περιοχών
των μεγαλουπόλεων που αντιλαμβάνονται την
ανάγκη διαφύλαξης της ανοιχτότητας αυτών
των χώρων αποτελούν πολλές φορές ανάχωμα
και δημιουργούν παραδείγματα αγώνα ενάντια
στην επέλαση του κεφαλαίου.

Στο παρελθόν έχουμε αντιμετωπίσει πολλές
φορές την καταπάτηση πλατειών και πάρκων
από το κεφάλαιο, συνθήκη η οποία αποτέλεσε
ευκαιρία για την επέκταση των ανοιχτών χώρων
μέσα από αγώνες. Το πάρκο Κύπρου και ο
αγώνας ενάντια στη μετατροπή του σε παρκινγκ
το 2009, ο αντίστοιχος αγώνας στον ανοιχτό
χώρο της οδού Ναυαρίνου στα Εξάρχεια και
η μετατροπή του σε χώρο πρασίνου και μέρος
συνάντησης του κόσμου της γειτονιάς την ίδια
χρονιά, οι κινητοποιήσεις των κατοίκων του
κέντρου, των γειτόνων, αλλά και αλληλέγγυων
ενάντια στα σχέδια περίφραξης στο λόφο του
Φιλοπάππου, η δράση του κατειλημμένου
χώρου του Αγρού εντός του πάρκου Τρίτση, οι
αγώνες ενάντια στην επένδυση στο Ελληνικό
και τα επενδυτικά πλάνα της COSCO στον
Πειραιά, οι κινητοποιήσεις από φοιτητές
στις επαναλαμβανόμενες προσπάθειες
λοκαρίσματος των πανεπιστημίων στο όνομα
της καταπολέμησης της παραβατικότητας,
στέκονται ως ανάχωμα μέχρι σήμερα,
στις επαναλαμβανόμενες προσπάθειες
περίφραξης, ελέγχου ή επιβολής αντιτίμου
από το κράτος στους ελάχιστους ανοιχτούς
χώρους εντός της πόλης.

Από καταβολής των πόλεων, αλλά κυρίως τα
τελευταία χρόνια, το κεφάλαιο γλυκοκοιτάζει τους
ανοιχτούς χώρους και με άξονα την ανάπτυξη
το κράτος τους κλείνει το μάτι. Ταυτόχρονα η
κρατική πριμοδότηση της εξατομίκευσης υπό τη
δικαιολογία του ιού επιχειρεί να εγκαθιδρύσει
μια κοινωνία αποξένωσης, απομακρυσμένης
κατανάλωσης και βρίσκει ευκαιρία να κάμψει
τους τόπους των αντιστάσεών μας, κάνοντας το
«συλλογικό» να εκλείψει. Τραπεζοκαθίσματα
πληθαίνουν, παγκάκια ξηλώνονται και μεγάλοι
ανοιχτοί χώροι παραδίδονται ή πωλούνται σε
εταιρίες εκμετάλλευσης που σκοπό έχουν
την κερδοφορία τους και τίποτα άλλο. Στο
σήμερα, λόγω του lockdown, πρωθυπουργός,
δήμαρχοι και λοιποί γλείφτες του κεφαλαίου
διαβεβαιώνουν κάθε λογής μαγαζάτορες, ότι
μπορούν να επεκταθούν στο δημόσιο χώρο δίχως
επιβάρυνση, με κάθε δυνατή διευκόλυνση,
δείχνοντας ξεκάθαρα το όραμα των αφεντικών
για τους δημόσιους χώρους. Ακόμα και πριν την
επίθεση στους θαμώνες στην Αγία Παρασκευή,
ο δήμαρχος είχε ήδη δηλώσει ότι επιθυμεί
να φύγει ο κόσμος από την πλατεία. Έπειτα,
συνέχισε να σκούζει περί ναρκωτικών και
συνωστισμό στην πλατεία. Ο Δήμαρχος Αθηνών,
της γνωστής οικογενείας, επτασφράγισε τα
παραπάνω, κάνοντας τον φωτισμό του (νέου)
σιντριβανιού της πλατείας Ομόνοιας με πλήθος
κόσμου να βγάζει σέλφι -σε μικρές αποστάσεις-
και εκείνος περιχαρής να συμμετέχει στο
πανηγυράκι ενώ λίγες μέρες πριν ΜΑΤ και
ΔΕΛΤΑ ξυλοφόρτωναν και συλλάμβαναν κόσμο
σε Αγία Παρασκευή, Κυψέλη και Θεσσαλονίκη.
Οι πλατείες, οι πεζόδρομοι, τα πεζοδρόμια
γέμισαν με τραπεζοκαθίσματα, επιτρέποντας
αυτή τη φορά το συνωστισμό, απλά αυτόν
που έχει απολέσει κάθε επικίνδυνο για τις
περιφράξεις χαρακτηριστικό – και έχει κρατική
βούλα.

Μπάτσοι ή θέαμα, κατανάλωση ή καταστολή,
το σίγουρο είναι ότι οι όροι της επίθεσης
πραγματοποιούνται με όρους ταξικούς, όρους
αποκλεισμού, όρους ελέγχου και διαχείρισης
των από τα κάτω. Καθ’ όλη τη διάρκεια της
καραντίνας γίνεται μια διαρκής προσπάθεια
από το κράτος, να μετακυληθεί η ευθύνη
σε επίπεδο ατομικό. Με αυτό το πρόσχημα
ορίστηκε το σύνολο των κινήσεων που ο
κόσμος επιτρέπεται να κάνει (από το πόσα
δευτερόλεπτα θα πλένουμε τα χέρια μας ως το
πόσα βήματα μακριά από το σπίτι θα κάνουμε),
αποσιωπώντας την ευθύνη του κράτους. Στα
εργοστάσια, στις φυλακές, στα κέντρα κράτησης
και στα μέσα μεταφοράς η μεταδοτικότητα του
ιού εξαλείφθηκε με ‘’κρατική εντολή’’.

Το μέλλον διαγράφεται δυσοίωνο, οριακά
δυστοπικό, όπου ακόμα και η αναψυχή θα μπει
σε κουτάκια πλήρως ορισμένα από το κράτος
και περισσότερο διαμεσολαβημένα από το
εμπόρευμα. Στο βωμό της κατανάλωσης, από
εδώ και μπρος οι πλατείες και οι δημόσιοι χώροι
δεν είναι ένα επικίνδυνο μέρος συνωστισμού
και μεταδοτικότητας αλλά η λύση για τα
μαγαζιά και τα αφεντικά τους να συνεχίσουν να
πλουτίζουν. Οφείλουμε να σταθούμε απέναντι
σε αυτό και να περιφρουρήσουμε τον ανοιχτό
και ελεύθερο χαρακτήρα των δημόσιων χώρων.
Γιατί οι δημόσιοι χώροι δεν ανήκουν στο κράτος,
το κεφάλαιο και τα τσιράκια τους αλλά σε όσους
τους χρησιμοποιούν και υπερασπίζονται την
συνάντηση των ανθρώπων και την αλληλεγγύη
μεταξύ των καταπιεσμένων.

Να δομήσουμε μια πραγματικότητα πολυμορφίας,

αυτοοργάνωσης και αγώνα

ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΟΥΣ

Αναρχική ομάδα ΣΑΛΒΟ

ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΧΩΡΟΙ

Οι καταλήψεις είναι τα σπίτια του αγώνα (για την εκκένωση της Δερβενίων 56)

Την Παρασκευή 26/6, στις 6:15 το πρωί, έγινε εκκένωση της κατάληψης Δερβενίων 56 και διπλανής κατάληψης στέγης. Σε σύντομο χρονικό διάστημα, αλληλέγγυος κόσμος συγκεντρώθηκε στην πλατεία Εξαρχείων, όπου και παρέμεινε για αρκετές ώρες.

Η καραντίνα που επιβλήθηκε με αφορμή την «υγειονομική κρίση» του κορωνοϊού δημιούργησε ένα προνομιακό περιβάλλον για το κράτος ώστε να προχωρήσει τα σχέδια του, και να αναβαθμίσει την ατζέντα του. Κρατώντας μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού «στο σπίτι», περιορίζοντας τις συναθροίσεις και γενικότερα την παρουσία στον δημόσιο χώρο, κλείνοντας τους πανεπιστημιακούς χώρους, το ελληνικό κράτος εξασφάλισε πως τα επενδυτικά πλάνα του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου στον ελλαδικό χώρου θα συνεχίσουν, εντατικοποιώντας την καταστολή για να μην αντιμετωπίσει την παραμικρή αντίσταση.

Από τη μία λοιπόν, εισήγαγε το νομοσχέδιο με τίτλο «Εκσυγχρονισμός περιβαλλοντικής νομοθεσίας», που στρώνει τον δρόμο για την άγρια εκμετάλλευση του φυσικού περιβάλλοντος, με αποκορύφωμα την τυπική κατάργηση των προστατευόμενων περιοχών Natura 2000. Το αναδυόμενο λόμπι της αιολικής ενέργειας τρίβει τα χέρια του, καθώς απελευθερώνεται μεγάλο κομμάτι της επαρχίας, μετατρέποντας τον ελλαδικό χώρο σε ένα τεράστιο οικόπεδο προς αξιοποίηση. Δεν έχασαν δευτερόλεπτο για να βγάλουν στο σφυρί τεράστια «ορεινά οικόπεδα», αλλά και να προχωρήσουν τις εργασίες διάνοιξης δρόμων και εγκατάστασης αιολικών πάρκων, ειδικά αφού η μειωμένη κίνηση στις εθνικές οδούς αποτελούσε ιδανική συνθήκη.

Ταυτόχρονα, με τις έκτακτες (λόγω κορωνοϊού) ρυθμίσεις της εργασίας, ενσωματώθηκαν στο εργασιακό περιβάλλον αλλαγές που τα αφεντικά θα ήθελαν εδώ και χρόνια να εφαρμόσουν. Μαζί με τις μειώσεις των μισθών και την ελαστικοποίηση των ωραρίων, τη μετατροπή των μισθών σε επιδόματα, την εξώθηση στην ανεργία του κόσμου της μαύρης εργασίας, δοκιμάστηκε η τηλε-εργασία και εντάθηκε η εργασία εκ περιτροπής. Αντίστοιχα, ενισχύθηκαν και οι υπηρεσίες τηλε-κατανάλωσης, με μεγάλες κερδισμένες τις μεταφορικές εταιρίες και τις ιντερνετικές υπηρεσίες (τύπου e-food) που πλέον κάνουν delivery από supermarket ως και καταστήματα ηλεκτρονικών ειδών.

Από την άλλη, το lockdown στα πανεπιστήμια αποτέλεσε το τέλειο άλλοθι για την πλήρη κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου: Πρώτα με την εκκένωση των μεταναστών από το κτίριο Γκίνη, στο συγκρότημα του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείο στα Εξάρχεια, και την ανακοινωμένη ανάπλασή του, βάζοντας το κτίριο ως αιχμή του σχεδίου. Ένα κτίριο που είχε να σφραγιστεί από το τέλος της Χούντας, και αποτελεί έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς πανεπιστημιακούς χώρους πολιτικής ζύμωσης και δράσης, ταυτισμένο με τη διαχρονική παρουσία των κινημάτων σε αυτόν, πλέον είναι κλειστός, ζητείται φοιτητικό πάσο για να εισέλθεις, και προορίζεται για ανάπλαση. Ακολούθησε η απόπειρα καταστολής του κινηματικού server του espiv.net στο Πάντειο πανεπιστήμιο, που απαντήθηκε και υπερασπίστηκε με ανάλογο τρόπο.

Οι πολιτικές απαγόρευσης στον δημόσιο χώρο, δεν έχουν ακόμα αρθεί στο σύνολό τους. Οι μπάτσοι είναι περισσότεροι, και η παρουσία τους σε δρόμους και πλατείες γίνεται ασφυκτική. Οι μνήμες από την πλατεία Αγ. Γεωργίου στην Κυψέλη, την πλατεία Αγίου Ιωάννου στην Αγία Παρασκευή, όπως και αντίστοιχες κινήσεις στη Θεσσαλονίκη, είναι νωπές. Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να ειδωθούν τόσο το επερχόμενο νομοσχέδιο για τον περιορισμό των διαδηλώσεων, που είναι σε δημόσια διαβούλευση ήδη από τον Φεβρουάριο, όπως και ο χοντροκομμένος μετασχηματισμός του κέντρου της αθηναϊκής μητρόπολης με τον «μεγάλο περίπατο». Το μητροπολιτικό κέντρο είναι «πόλεμος», είναι μια διαρκής διαδικασία αντιπαράθεσης μεταξύ φτωχοποιημένων και πλεονάζοντων πληθυσμών από τη μία, και επιχειρηματιών εστίασης, τουρισμού, real estate και μπάτσων από την άλλη, με σκοπό τον εξευγενισμό και την πλήρη τουριστικοποίησή του. Μία διαδικασία αντιπαράθεσης από την οποία επιβάλλεται να απουσιάζουν οι καταλήψεις, ως εστίες αγώνα, αλλά και ως παραδείγματα αυτοοργάνωσης και κάλυψης των αναγκών μας, ντόπιων και μεταναστών.

Στον πολιτικό και οικονομικό σχεδιασμό που περιγράφουμε σημαίνοντα ρόλο έχει η οικογένεια Μητσοτάκη-Μπακογιάννη. Το βαθύ πολιτικό της παρελθόν είναι το πιο λαμπρό παράδειγμα πολιτικής οικογενειοκρατίας της Ελλάδας, που σε συνδυασμό με την ανάμειξή της σε μεγάλο κομμάτι του real estate της πρωτεύουσας, την φέρνει σε πολύ ευνοϊκή θέση. Με θέσεις-κλειδιά στην εξουσία (πρωθυπουργός και δήμαρχος) νομιμοποιούν όλες τις παρεμβάσεις τους στην πόλη, οι οποίες εκτός των ευρύτερων κρατικών συμφερόντων (οικονομικών και πολιτικών), εξυπηρετούν και τις οικογενειακές τους επιχειρήσεις στον χώρο των ακινήτων.

Η επίθεση αυτή έχει στο στόχαστρό της τους πολιτικούς χώρους, τα εργαλεία και τις υποδομές του ανταγωνιστικού κινήματος. Η κατάργηση του ασύλου σε συνδυασμό με τις εκκενώσεις των κατειλημμένων κτιρίων πρωτίστως στοχεύουν να δημιουργήσουν μία συνθήκη, στην οποία περνάει στα χέρια του κράτους το έδαφος όπου παραδοσιακά οι πολιτικές οργανώσεις της αναρχίας και της αριστεράς συναντιούνται, οργανώνονται, κοινωνικοποιούνται, πραγματοποιούν εκδηλώσεις, στηρίζονται υλικά. Ταυτόχρονα, ο δρόμος, το σημείο των μεγάλων ραντεβού, ο χώρος στον οποίο ιστορικά «γεννιούνται οι συνειδήσεις» επίσης οριοθετείται αυστηρά. Μέσα από την αναβίωση ενός χουντικού νομοσχεδίου, το οποίο αφήνει στη δικαιοδοσία της αστυνομίας και της δημοτικής αρχής τη διεξαγωγή διαδηλώσεων, η κοινωνική αλληλεπίδραση μέσα από τις πορείες, ως ακόμα ένα εργαλείο ηχηρής συλλογικής ανάδειξης των περιεχομένων, της στάσης, της ίδιας μας της πολιτικής ύπαρξης, φιλτράρεται από τους κρατικούς μηχανισμούς με βάση τα δικά τους πολιτικά και «κοινωνικοοικονομικά» κριτήρια.

Το δίπολο που τίθεται είναι «αφομοίωση ή παροπλισμός»: «Αγωνίζεσαι» εντός του επιτρεπόμενου πλαισίου, διαφορετικά δεν σου επιτρέπεται να κάνεις τίποτα. Η πολιτική επιλογή της αυτοοργάνωσης, ως πρακτική διαδικασία οργάνωσης των ατόμων με βάση της δικές τους δυνάμεις, επιθυμίες, σκοπούς και στρατηγική είναι εχθρική στους σχεδιασμούς τους. Στον αντίποδα επιχειρείται να επιβληθεί η κρατική διαμεσολάβηση για οποιαδήποτε πολιτική δραστηριότητα: Από τη διοργάνωσης μίας εκδήλωσης ή μιας συναυλίας σε μια πλατεία, ως τη διοργάνωση μιας διαδήλωσης στο κέντρο της Αθήνας, το κράτος φιλοδοξεί να είναι αυτό που θα κρίνει τους όρους με τους οποίους θα διεξάγονται οι διαδικασίες, οι διεργασίες και οι αγώνες των από τα κάτω.

Μια ακόμη πτυχή της ολομέτωπης αυτής επίθεσης είναι και η αναμόχλευση δικαστικών υποθέσεων, και τα ανυπόστατα κατηγορητήρια που εμπλέκουν συλλήβδην συντρόφους, καθιστώντας τους ομήρους του δικαστικού συστήματος.

Στο πλαίσιο της ευρύτερης επικοινωνιακής διαχείρισης της γειτονιάς των Εξαρχείων, μιας γειτονιάς που αποτελεί πεδίο ανάπτυξης αγώνων του κινήματος διαχρονικά, το κράτος στρέφει την προσοχή του στον πεζόδρομο της Δερβενίων. Με πρόσχημα τη διακίνηση ναρκωτικών, εντείνει τις αστυνομικές επιχειρήσεις στους παρακείμενους δρόμους, και συνεπικουρούμενο από διάφορα δημοσιεύματα στα ΜΜΕ, έστρωσε τελικά τον δρόμο για την κατασταλτική επέμβαση.

Η κατάληψη Δερβενίων 56 είναι ενεργή από τον Σεπτέμβρη του 2015, αποτελώντας έναν χώρο του κινήματος με πολύμορφη συμμετοχή στους αγώνες. Εν μέσω απαγόρευσης κυκλοφορίας, παρέμεινε ανοιχτή, συνεχίζοντας τις πολιτικές της διαδικασίες, ξεκινώντας παράλληλα δομή αλληλοβοήθειας, με στόχο την κάλυψη των αναγκών των από τα κάτω, παρά τις επανειλημμένες πιέσεις που δέχτηκε από κάθε είδους δυνάμεις καταστολής.

Οι καταλήψεις είναι τα σπίτια του αγώνα και θα ματώσετε για να τις πάρετε.

Με το βλέμμα στραμμένο στις εξεγερμένες μητροπόλεις των ΗΠΑ, δεσμευόμαστε πως θα παλέψουμε, θα παραμείνουμε εδώ και θα συμβάλλουμε από την πλευρά μας στις κοινωνικές εκρήξεις του αύριο. Έχουμε ακόμα πολλά να συνεισφέρουμε στην Υπόθεση του ταξικού και κοινωνικού ανταγωνισμού από το δικό μας μετερίζι. Δεν θα σας κάνουμε τη χάρη, γιατί ξέρουμε πως χωρίς εμάς θα είναι λίγο πιο εύκολο να προχωρήσει η ολομέτωπη επίθεση σε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας, από τα πάρκα και τις πλατείες, τους εργασιακούς χώρους και τα σχολεία, τα δάση και τα βουνά, τις γειτονιές και τις ζωές μας. Με όραμα έναν κόσμο χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση, χωρίς διαχωρισμούς βάσει φύλου, φυλής, σεξουαλικότητας. Έναν κόσμο που αξίζει να βιώνεται. Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να παλέψουμε ενάντια σε κράτος και αφεντικά, ενάντια σε όποιον έχει συμφέρον από τη διατήρηση της ανισότητας και της αδικίας.

Καλούμε τον κόσμο του κινήματος, τις συλλογικότητες και τις πολιτικές ομάδες, τα στέκια και τις καταλήψεις σε Αθήνα και επαρχία σε επαγρύπνηση.Ενημερώνουμε ήδη τον κόσμο της γειτονιάς για τη στάση μας, και καλούμε να πλαισιώσει συνολικά την υπεράσπιση του κατειλημμένου κτιρίου της Δερβενίων 56.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

κατάληψη Δερβενίων 56,

26/06/2020

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στην κατάληψη Δερβενίων 56,

Παρασκευή 26/6 22:00, πλατεία Εξαρχείων

Ανοιχτή συνέλευση αλληλεγγύης Σάββατο 27/6 στις 18:00 στις εστίες ΦΕΠΑ

Μικροφωνική: Σάββατο 27/6, 12:00, Καλλιδρομίου & Μπενάκη, στη λαϊκή των Εξαρχείων

Μικροφωνική-Συγκέντρωση: Τρίτη 30/6, 19:00, πλατεία Εξαρχείων

Συναυλία οικονομικής ενίσχυσης με τον Θαλερό Κ.

Το Σάββατο 20 Ιούνη, θα πραγματοποιηθεί συναυλία οικονομικής ενίσχυσης της εφημερίδας δρόμου Άπατρις με τον Θαλερό Κ., στον πεζόδρομο, έξω από την κατάληψη Δερβενίων 56, στις 20:30 το απόγευμα.

Στον χώρο θα υπάρχει μπαρ οικονομικής ενίσχυσης της εφημερίδας.

Η αφίσα σε μορφή .pdf

συντακτική ομάδα Αθήνας | εφημερίδα δρόμου Άπατρις

Συναυλία οικονομικής ενίσχυσης με τον Θαλερό Κ.

Πρόγραμμα εκδηλώσεων στην κατάληψη Δερβενίων 56 για τον μήνα Ιούνιο

Πέμπτη 11 Ιούνη | 20:30
Προβολή και συζήτηση «Ο ασκός του Αιόλου»
Μπαρ οικονομικής ενίσχυσης για τους δύο συλληφθέντες στην Καλαμαριά Θεσσαλονίκης

κατάληψη Δερβενίων 56

Παρασκευή 19 Ιούνη | 20:00
Προβολή του ντοκυμαντέρ LA ’92, για τα εξεγερτικά γεγονότα στο Λος Άντζελες των ΗΠΑ το 1992

in omnia paratus
αναρχική/αντιεξουσιαστική
συλλογικότητα στο κέντρο της Αθήνας

Σάββατο 20 Ιούνη | 20:30
Συναυλία με τον Θαλερό Κ. για την οικονομική ενίσχυση της εφημερίδας δρόμου Άπατρις

εφημερίδα δρόμου Άπατρις

Κυριακή 21 Ιούνη | 21:00
Προβολή ντοκιμαντέρ και συζήτηση
«Οι γυναίκες σχηματίζουν ομάδες»
Αναζητώντας τα ιστορικά ίχνη της Rote Zora

αναρχική ομάδα iter impia

Παρασκευή 26 Ιούνη | 20:30
Προβολή ντοκιμαντέρ «Leva», για την κατάληψη του κτιρίου Mauà από άστεγες οικογένειες στο Sao Paolo, στη Βραζιλία.
Το ντοκιμαντέρ θα έχει αγγλικούς υπότιτλους.
Θα ακολουθήσει μπαρ οικονομικής ενίσχυσης της δομής αληλλοβοήθειας της κατάληψης Δερβενίων 56.

Αναρχική Ομάδα Σάλβο

Δομή αλληλοβοήθειας
Κάθε Τετάρτη
18:00 – 19:00 συλλέγουμε είδη ανάγκης
Κάθε Σάββατο
13:00 – 15:00 διανέμουμε είδη ανάγκης

Η αφίσα σε μορφή .pdf