Αυτοψία στο στρατόπεδο της Μαλακάσας: απόγνωση, φόβος και καταστολή

Το απόγευμα της 7ης Οκτώβρη 2018, ένα μήνα μετά τις διαμαρτυρίες μεταναστ(ρι)ών στην Εθνική Οδό και μερικές μέρες μετά την δολοφονία του Σύρου μετανάστη στις 29/9/18, επισκεφτήκαμε το στρατόπεδο της Μαλακάσας. Μέσα στα πλαίσια των αγώνων μας για την κατάργηση κάθε χώρου κράτησης και εξαθλίωσης των «ανθρώπων χωρίς χαρτιά» θέλαμε να αποκτήσουμε μια δική μας άποψη για όσα συμβαίνουν εκεί και να διασταυρώσουμε τις πληροφορίες που κατά καιρούς δημοσιεύονται από τα συστημικά μίντια.

Η εικόνα του στρατοπέδου και οι ιστορίες των ανθρώπων

Μπαίνοντας -και συγκρίνοντας με την εικόνα που είχαμε αντικρίσει στην πρώτη μας επίσκεψη στο χώρο, πριν μερικούς μήνες- παρατηρήσαμε τα νέα αντίσκηνα που έχουν τοποθετηθεί στην είσοδο του στρατοπέδου καθώς και ένα αρκετά διαφορετικό κλίμα: Στους κοινόχρηστους χώρους (εκτός των κοντέινερς) κυκλοφορούσαν αποκλειστικά άνδρες και ελάχιστα, μόνο, παιδιά, ενώ η γενικότερη αίσθηση ερημιάς εντεινόταν από τον χαμηλό έως κατά τόπους ανύπαρκτο φωτισμό.

Στην αρχή ο κόσμος ήταν επιφυλακτικός απέναντι μας. Αργότερα, μόλις άρχισαν να καταλαβαίνουν ποιες και από πού είμαστε, μας μίλησαν πιο ανοιχτά. Έτσι μπορέσαμε να μάθουμε από τους ίδιους τόσο πληροφορίες για την ζωή τους εκεί όσο και λεπτομέρειες για τα πρόσφατα συμβάντα.

Οι ιστορίες που μας διηγήθηκαν οι κάτοικοι του στρατοπέδου της Μαλακάσας δεν διαφέρουν από εκείνες των μεταναστ(ρι)ών στα υπόλοιπα «κέντρα φιλοξενίας» της επικράτειας, όπως έχουν γίνει κατά καιρούς γνωστές. Η παραμονή των μεταναστ(ρι)ών εκεί αποτελεί μία ατελείωτη περιπέτεια με κύρια χαρακτηριστικά την αβεβαιότητα για το μέλλον, τη μόνιμη απραξία και αδυναμία εύρεσης εργασίας, τις άθλιες συνθήκες διαμονής και τον εγκλωβισμό τους, τόσο μέσα στα γεωγραφικά όρια της χώρας, όσο και στα γεωγραφικά – κοινωνικά όρια του στρατοπέδου.

Άμεση συνέπεια του εγκλωβισμού είναι η συνεχής επιδείνωση της ψυχολογικής κατάστασης αλλά και της σωματικής υγείας των μεταναστ(ρι)ών. Το φαγητό είναι ανεπαρκές ή χαμηλής ποιότητας και παραδίδεται από ένα φορτηγό μία φορά την ημέρα σε καθεστώς «όποιος πρόλαβε, πήρε». Τα παιδιά, παρά τις υποσχέσεις και βεβαιώσεις που έχουν πάρει κατά καιρούς από διάφορους αρμόδιους, εξακολουθούν να μην πηγαίνουν σχολείο ή να απασχολούνται με δημιουργικές δραστηριότητες.

Σε ολοένα και χειρότερες συνθήκες

Η Μαλακάσα όπως και άλλα στρατόπεδα εντός Αττικής βρίσκονται στην δικαιοδοσία του ΙΟΜ (ΔΟΜ-Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης). Σύμφωνα με τα λεγόμενα των διαμενόντων, η παρουσία τους εκεί είναι ανύπαρκτη ή διακοσμητική. Δεν υπάρχει κανείς για να τους κατευθύνει σε καθημερινά αλλά εξαιρετικά σημαντικά νομικά ζητήματα όπως π.χ. η πρόσβασή τους στη διαδικασία ασύλου.

Παράλληλα, η μίνιμουμ ιατροφαρμακευτική περίθαλψη (από το γνωστό και αγαπημένο μας ΚΕΕΛΠΝΟ) εξαντλείται στην περιστασιακή παρουσία ενός γιατρού που δεν κάνει τίποτα άλλο από το να κλείνει ραντεβού στα νοσοκομεία μετά από δύο, τρεις ή και περισσότερους μήνες. Πρακτικά αυτό σημαίνει πως ακόμα και για περιστατικά που χρήζουν άμεσης βοήθειας (όπως για παράδειγμα ένα παιδί με μόλυνση στο μάτι που βρέθηκε μπροστά μας) χρειάζονται μήνες για να κάνουν εξετάσεις, να πάρουν μια απλή γνωμάτευση ή μια θεραπεία.

Μέσα σε όλα αυτά, οι μετανάστες έχουν να παλέψουν και με τα καιρικά φαινόμενα, μια που τα αντίσκηνα στα οποία ορισμένοι μένουν τους προστατεύουν ελάχιστα από το βραδινό κρύο ή την βροχή.

Βασικός παράγοντας επιδείνωσης τόσο των συνθηκών όσο και του κλίματος είναι και η νέα κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στη Μαλακάσα από τον κόσμο που έχει μεταφερθεί εκεί από τη Μόρια. Η μετακίνηση αυτή έγινε στο πλαίσιο της «αποσυμφόρησης» των νησιών που εξήγγειλε και μετά βαΐων και κλάδων εφαρμόζει η κυβέρνηση. Η αποσυμφόρηση βέβαια είναι μια κοροϊδία, αφού η παντελής έλλειψη υποδομών δημιουργεί υπερπληθυσμό και συνθήκες στοιβάγματος στο στρατόπεδο.

Προφανώς η Μαλακάσα, όπως και τα υπόλοιπα στρατόπεδα θα αποτελέσουν από δω και πέρα τις νέες μικρές «Μόριες» -αυτή τη φορά στην ενδοχώρα- εξίσου υποβαθμισμένες και με τις ίδιες απάνθρωπες συνθήκες αλλά μακριά από την δημοσιότητα που πρόσφατα προσέλκυσε η Λέσβος και τα υπόλοιπα νησιά του Βορείου Αιγαίου.

Διαμαρτυρίες, καταστολή, εσωτερικές εντάσεις

Η συνεχιζόμενη επιδείνωση της ζωής των μεταναστ(ρι)ών έφερε αναπόφευκτα αντιδράσεις. Στις 27 Αυγούστου και με κύριο αίτημα την βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης τους, μερίδα των διαμενόντων προέβη σε καθιστική διαμαρτυρία μπλοκάροντας την Ε.Ο. στο ύψος της Μαλακάσας. Η αυθόρμητη αυτή διαμαρτυρία απαντήθηκε άμεσα και βίαια από τις κρατικές δυνάμεις καταστολής.
Επιπρόσθετα, κρούσματα βίας έχουν σημειωθεί μέσα στο στρατόπεδο και μεταξύ των ίδιων των διαμενόντων. Η πίεση που αισθάνθηκαν όλες/οι όταν ο νέος πληθυσμός από τη Μόρια μεταφέρθηκε βίαια στην Μαλακάσα σε συνδυασμό με τα αυξανόμενα προβλήματα στην καθημερινή επιβίωση και το γενικευμένο αίσθημα ανασφάλειας που συνοδεύει τη ζωή στο στρατόπεδο συνέβαλαν στην έξαρση της βίας εντός του.

Παρότι κάποιοι/ες μετανάστ(ρι)ες αναγνωρίζουν ότι δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν μεταξύ τους και ότι η αναπαραγωγή της ρητορικής του διαχωρισμού ανά θρησκεία, έθνος και φύλο συμβάλλει μόνο στην περαιτέρω πειθάρχηση και καταστολή τους, δυστυχώς οι δυσμενείς συνθήκες που επικρατούν στο στρατόπεδο καθιστούν τη βία μεταξύ τους συχνό φαινόμενο.

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτής της κατάστασης είναι η δολοφονία με μαχαίρι του Σύρου μετανάστη στα τέλη του Σεπτέμβρη. Συγκεκριμένα, την ημέρα εκείνη συνεπλάκησαν περίπου 100-150 άτομα με αφορμή μια ασήμαντη διαφωνία για ένα σκυλί. Όταν ο μετανάστης έπεσε νεκρός αρκετοί παρευρισκόμενοι έτρεξαν στην είσοδο και ζήτησαν επέμβαση από τους φύλακες, ενώ άλλοι πήραν τηλέφωνο για βοήθεια. Ωστόσο, τόσο η αστυνομία όσο και το ΕΚΑΒ δεν παρενέβησαν παρά μόνο τέσσερις ώρες μετά το περιστατικό, στο οποίο διάστημα ο μετανάστης κειτόταν νεκρός σε κοινή θέα (στη διαμαρτυρία στην Ε.Ο., όμως, δεν είχαν χάσει δευτερόλεπτο πριν επέμβουν να την καταστείλουν…). Τα δε κυρίαρχα ΜΜΕ φρόντισαν από την πλευρά τους να γνωστοποιήσουν την είδηση γιγαντώνοντάς την, μιλώντας για «παρατράγουδα και έκτροπα».

Μαθαίνοντας όλα τα παραπάνω έπαψε να μας εκπλήσσει η απουσία γυναικών και παιδιών στους κοινόχρηστους χώρους. Όπως δεν μας έκανε καθόλου εντύπωση ο φόβος και η ανάγκη που εξέφρασαν οι άνθρωποι που μένουν εκεί για περισσότερη «φύλαξη» του χώρου. Όσο οξύμωρα κι αν ακούγονται στα αυτιά μας τα καλέσματα για περισσότερη φύλαξη, είναι σίγουρα κατανοητά εντός αυτών των συνθηκών: οι μετανάστριες/ες της Μαλακάσας φοβούνται απλά ότι δεν έχει απομείνει κανείς που να ενδιαφέρεται για όσα συμβαίνουν εκεί μέσα.

Στρατόπεδα συγκέντρωσης για το “Ευρωπαϊκό όραμα”

Τα όσα συμβαίνουν στην Μαλακάσα είναι οι σημερινές συνέπειες των Ευρωπαϊκών νόμων και πρακτικών που σχετίζονται με τη στρατιωτικοποιημένη συνοριοποίηση της Δύσης και τη δημιουργία μιας δεξαμενής ανθρώπων που χρησιμοποιούνται ως αναλώσιμα ανάλογα με τις ανάγκες της Ευρώπης σε εργατικό δυναμικό.

Οι «μεταναστευτικές ροές» όπως περίτεχνα έχουν βαφτιστεί από τον κυρίαρχο λόγο συνεχίζουν να κυνηγούν την πρόσβαση στην Ευρώπη. Εκατοντάδες άτομα περνούν κάθε μήνα στα νησιά του Βορείου Αιγαίου και άλλα τόσα από τον Έβρο. Από τα θαλάσσια περάσματα της Ιταλίας και του Γιβραλτάρ οι μετανάστ(ρι)ες επίσης συνεχίζουν να επιχειρούν μια άκρως επικίνδυνη, συνήθως θανατηφόρα διαδρομή. Ταυτόχρονα η Ευρώπη επιτρέπει την είσοδο στο εσωτερικό της κυριολεκτικά με το σταγονόμετρο, εγκλωβίζοντας εκατοντάδες χιλιάδες ζωές στα στρατόπεδα «φιλοξενίας» κοντά στα παράλια. Η Τουρκία, χρησιμοποιώντας το μεταναστευτικό ως μοχλό πίεσης, αφήνει ανάλογα με την πολιτική συγκυρία, λιγότερους ή περισσότερους μετανάστ(ρι)ες να διαφύγουν προς την Ελλάδα και, κατά πώς φαίνεται, από την Ευρωπαϊκή πλευρά οι επαναπροωθήσεις είναι καθημερινό φαινόμενο. Σε αυτό το ιδιότυπο συνοριακό πινγκ πονγκ το μπαλάκι είναι φυσικά όσες και όσοι προσπαθούν να διασχίσουν τα σύνορα και το αποτέλεσμα πολλά πτώματα και πολύ περισσότερες κατεστραμμένες ζωές.

Παράλληλα, στη Μέση Ανατολή ο πόλεμος συνεχίζει να μαίνεται ασίγαστα. Νέοι πληθυσμοί υπόκεινται σε βίαιες μετακινήσεις καθημερινά. Οι ίδιες υπερδυνάμεις που εμπλέκονται, σιγοντάρουν και κερδοσκοπούν από τις συνεχόμενες συρράξεις, φροντίζουν με τις εξοντωτικές πολιτικές τους να κρατούν τους υπό φυγή πληθυσμούς αποκλεισμένους εκτός Ευρωπαϊκών συνόρων σε στρατόπεδα όπως αυτά της Τουρκίας και της Λιβύης.

Στα υδάτινα σύνορα, τα κράτη ενισχύουν όλο και περισσότερο την Frontex, η οποία, παντοδύναμη, προωθείται ως η μοναδική δύναμη που θα πλέει πέριξ των ελληνικών νησιών αλλά και σε ολόκληρη τη Μεσόγειο. Μετά την ποινικοποίηση των δικτύων αλληλεγγύης που στήθηκαν από μέρος του κινήματος (κυρίως το 2015), τώρα έχει έρθει η σειρά και των θεσμικών μονάδων διάσωσης να βρεθούν στο στόχαστρο. Χαρακτηριστικά παραδείγματα το διασωστικό πλοίο Aquarius από το οποίο αφαιρέθηκε η σημαία μετά από πιέσεις των Ιταλικών αρχών [1] αλλά και οι διώξεις από τις αρχές της Μάλτας σε βάρος πληρωμάτων και καπετάνιων διασωστικών σκαφών ΜΚΟ για διακίνηση μεταναστών [2]. Στο Αιγαίο πάλι, οι κατηγορίες εναντίον της (θεσμικής, διαπλεκόμενης και με μεγάλες πολιτικές πλάτες) Emergency Respond Centre International (ERCI) αποσκοπεί –ίσως εν μέσω άλλων- στην παρακώλυση των διασώσεων που πραγματοποιεί (ακόμα και αν παραδίδει τους διασωθέντες στα πλοία της ίδιας της Frontex) και στην τρομοκράτηση των μελών των ΜΚΟ οι οποίοι/ες βρίσκονται τώρα και αυτοί/ες υπόδικοι/ες με βαρύτατες κατηγορίες [3]. Πλέον, στις μεσογειακές θάλασσες και στα χερσαία σύνορα θα κυκλοφορούν μόνο το ΝΑΤΟ, το λιμενικό και η Frontex και παρά τις ενδείξεις για συνεχείς επαναπροωθήσεις ο πραγματικός αριθμός και οι διαστάσεις αυτής της πρακτικής θα παραμένει σε μας φυσικά άγνωστος.

Στο εσωτερικό της χώρας, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης από την αρχή του νέου μεταναστευτικού ρεύματος το 2015 μέχρι και σήμερα, έχουν παίξει έναν εξαιρετικά βρώμικο ρόλο. Με το κράτος να συνεχίζει να μαντρώνει τους μετανάστες/ριες κατά χιλιάδες σε hotspots, κέντρα κράτησης και στρατόπεδα, τα ΜΜΕ σιωπούν για ότι γίνεται ανά τη χώρα, «εξαφανίζουν» όσους/ες έχουν στοιβαχθεί εκεί από την κοινή γνώμη και δεν διαρρέουν παρά ελάχιστες πληροφορίες για τις απελάσεις-εξπρές, τις απαράδεκτες παραβιάσεις στο σύστημα Ασύλου, τις άθλιες συνθήκες και την ψυχολογική βία. Με μία εξαίρεση: όταν σημειώνονται περιστατικά βίας και παραβατικότητας στα κέντρα κράτησης τότε τα ΜΜΕ σπεύδουν να τα αναπαράξουν.

Τα σχετικά δημοσιεύματα σε φυλλάδες, site και κανάλια είναι χιλιάδες. «Δολοφονίες», «Βιασμοί», «Βεντέτα», «Μαφιόζικη εκτέλεση», «Φυλετική διαμάχη» «Τζιχαντιστές» είναι τίτλοι που βρίσκουν καθημερινά το δρόμο τους προς τα εντεταλμένα δελτία ειδήσεων, ώστε να πειστεί και ο πιο δύσπιστος νοικοκυραίος ότι αυτοί που τόσο φιλεύσπλαχνα «φροντίζει» το κράτος στα κέντρα κράτησης, είναι βίαιοι ρατσιστές που δεν εκτιμούν τις κρατικές «παροχές», σκοτώνονται μεταξύ τους, βιάζουν, κλέβουν και τρομοκρατούν.

Πρόκειται για μια κατάφωρη προσπάθεια να ξεπλυθούν οι -αποκλειστικές- ευθύνες του κράτους και της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ασφυκτική κατάσταση που έχει δημιουργηθεί μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και να τις φορτώσουν σε δήθεν ρατσιστικά κίνητρα ή … την “έμφυτη” τάση των μεταναστών για εγκληματικότητα και τρομοκρατία. Φυσικά, τίποτα από αυτά δεν ισχύει: στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα εγκλεισμού σε φυλακές/στρατόπεδα συγκέντρωσης, πόσο μάλλον με τόσο υπερπληθυσμό, έλλειψη βασικών αγαθών και προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, που να μην έχει οδηγήσει σε βίαιες διενέξεις μεταξύ των κρατουμένων, από όπου και αν προέρχονται, όποιο και αν είναι το προφίλ τους.

Συλλογικές διεκδικήσεις των μεταναστ(ρι)ών: εμπόδια, αλλά και μια ελπίδα

Στο μεταξύ, το κίνημα αλληλεγγύης το οποίο εκφράστηκε ποικιλοτρόπως κατά το καλοκαίρι του 2015 σήμερα βρίσκεται αποδυναμωμένο ή σε αδράνεια. Από πλευράς των ίδιων των μεταναστ(ρι)ών α) οι αντικειμενικές δυσκολίες που μπορεί να έχει μια έστω και υποτυπώδης οργάνωση (με σκοπό π.χ. την πίεση για καλύτερες συνθήκες διαβίωσης ή την επίσπευση των διαδικασιών ασύλου) και β) η εξοντωτική καταστολή και τρομοκρατία που δέχονται όταν κάτι τέτοιο συμβαίνει, λειτουργούν σαν τροχοπέδη σε μια πιθανή συλλογική διεκδίκηση από μεριάς τους. Πρόσφατα παραδείγματα αυτής της ανελέητης και μεθοδευμένης καταστολής είναι οι υποθέσεις των 35 εξεγερμένων μεταναστών από τη Μόρια και των 8 από την Πέτρου Ράλλη, με στημένες δίκες-παρωδίες και αποφάσεις που αν δεν ήταν τόσο τραγικές θα προκαλούσαν γέλιο. Δυστυχώς οι δυο αυτές υποθέσεις είναι από τις λίγες που κατάφεραν να γίνουν ευρέως γνωστές, μετά από κινητοποιήσεις αλληλέγγυων αλλά και των ίδιων των μεταναστών, ενώ καθημερινά σύρονται στα δικαστήρια, φυλακίζονται και απελαύνονται δεκάδες μετανάστες/ριες οι οποίοι τόλμησαν να αντισταθούν έστω και ελάχιστα στην εξαθλίωση και τον εξευτελισμό τους.

Αν κάποιος/α αναλογιζόμενος/η τα παραπάνω εξετάσει το περιστατικό των διαμαρτυριών στην Μαλακάσα για τις κακές συνθήκες διαμονής, θα διαπιστώσει κάτι πολύ λογικό: ότι αυτές προέρχονται κυρίως από τους μετανάστες/ριες που μετακινήθηκαν πρόσφατα από την Λέσβο, μιας και η μεγάλη διάρκεια της παραμονής τους στην Μόρια και οι εμπειρίες τους εκεί τους έχουν προσφέρει κοινά βιώματα από τους χώρους αυτούς και τους έχουν βοηθήσει να συγκροτούν σε ένα βαθμό συλλογικά πολιτικά υποκείμενα.

Αντί επιλόγου

Μια επίσκεψή-αυτοψία στο στρατόπεδο της Μαλακάσας, μερικές συνομιλίες με τους ανθρώπους που καθημερινά στοιβάζονται εκεί και οι περιγραφές των περιστατικών που αποτελούν πλέον την καθημερινότητα τους, αναπόφευκτα οδηγούν στο να αναλογιστεί κανείς τη συνολική κατάσταση.

Μια ματιά στη ζωή αυτών των ανθρώπων, στις ολοένα και χειρότερες συνθήκες, τη στοχευμένη καταστολή και την τρομοκρατία από κράτη-δεσμοφύλακες, προπύργια μιας σιδερόφρακτης ΕΕ που διαχειρίζεται τους ανθρώπους σαν εμπορεύματα, μας προτρέπει για άλλη μια φορά να δούμε ποια είναι η μεγαλύτερη εικόνα -όσο και αν προσπαθούν τα συστημικά μέσα να παρουσιάσουν μια διαστρεβλωμένη πραγματικότητα. Άνθρωποι που τρέχουν να ξεφύγουν από τη φτώχεια και τον πόλεμο, πέφτουν πάνω σε φράχτες και σύνορα, στημένα από το ίδιο τέρας και καταλήγουν «αόρατοι» μέσα σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, κέντρα κράτησης και φυλακές, όπου οι αγώνες τους στραγγαλίζονται και οι φωνές τους δεν μπορούν να ακουστούν. Σε αυτούς τους αγώνες θα στεκόμαστε αλληλέγγυοι/ες, σπάζοντας την αορατοποίηση. Αυτές τις φωνές θα βγάζουμε εκτός των τειχών, μέχρι να γκρεμίσουν -μαζί με τις δικές μας- κάθε φράχτη και να κλείσουν κάθε στρατόπεδο.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ/ΤΙΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤ(ΡΙ)ΕΣ

ΓΚΡΕΜΙΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΦΡΑΧΤΕΣ
ΚΑΙΜΕ ΤΟΥΣ ΧΑΡΤΕΣ ΜΕ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΟΥΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΣΕΣ/ΟΥΣ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ

ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ – ΚΡΑΤΗ – ΦΥΛΑΚΕΣ

 

Ομάδα COMMON GROUNDS
στην κατάληψη Δ56

 

1. https://www.bbc.com/news/av/world-44638305/the-aquarius-migrant-rescue-ship-is-empty-why
2. http://www.independent.com.mt/articles/2018-08-08/local-news/Stop-misusing-criminal-law-against-rescue-NGOs-Amnesty-International-tells-Malta-Italy-6736194664
3. https://www.cnn.gr/news/ellada/story/144694/synelifthi-stin-ellada-gia-diakinisi-metanaston-i-23xroni-kolymvitria-iroida-apo-ti-syria

Καλέσματα αλληλεγγύης της καμπάνιας υποθέσεων μεταναστών από Π.Ράλλη και Μόρια

OYTE 8, OYTE 10, OYTE 35
ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΑΠΟ ΜΟΡΙΑ ΚΑΙ ΠΕΤΡΟΥ ΡΑΛΛΗ

Με πρωτοβουλία του Συντονισμού συλλογικοτήτων και ατόμων ενάντια στα κέντρα κράτησης (ΣΣΑΕΚΚ) καλέστηκε ανοιχτή συνέλευση όπου συμφωνήθηκε το παρακάτω πλάνο δράσεων σχετικά με τις υποθέσεις των 8 και των 35 διωκόμενων μεταναστών από Πέτρου Ράλλη και Μόρια

  • 14/4 12:00 :: ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ (Μοναστηράκι)
  • 20/4 9:00 :: ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ  για τους 35 (Χίος)
  • 21/4 11:00 :: ΜΟΤΟΠΟΡΕΙΑ & ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΞΩ ΑΠΌ ΤΗΝ ΠΕΤΡΟΥ ΡΑΛΛΗ (εκκίνηση από Π.Άρεως)
  • 27/4 9:00 :: ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ  για τους 8 (Λουκάρεως)

στις 10/4 καλούμε ανοιχτή συνέλευση για τα διαδικαστικά των παραπάνω δράσεων

κάλεσμα : Συντονισμός συλλογικοτήτων και ατόμων ενάντια στα κέντρα κράτησης (ΣΣΑΕΚΚ)
επικοινωνία : https://ssaekk.espivblogs.net/

 

Αλληλεγγύη στους-ις αγωνιζόμενους-ες μετανάστες-ριες της κατάληψης των γραφείων του ΣΥΡΙΖΑ στη Μυτιλήνη

Από τα τέλη Οκτωβρίου η επιβεβλεμένη συνθήκη αορατοποίησης των μεταναστών/ριών στο νησί της  Μυτιλήνης έσπασε από τους ίδιους/ες αλλά και αλληλέγγυους/ες σε κεντρική πλατεία του νησιού. Ενός νησιού που αριθμεί τουλάχιστον 9000 μετανάστες με τους 7000 από αυτούς να βρίσκονται περιφρουρούμενοι στο στρατόπεδο της Μόριας. Εγκαταλείποντας το camp διεκδίκησαν τη δημόσια παρουσία τους κατασκηνώνοντας στην πλατεία Σαπφούς εγείροντας αντιδράσεις από όλο το συντηρητικό φάσμα της κοινωνίας του νησιού, από φασίστες, δηλωμένους ή μη, από τις επίσημες αρχές του (βλ. αντιδράσεις δημάρχου και αντιδημάρχου), από επιχειρηματίες που κοστολογούν τα κέρδη τους περισσότερο από τα αίτηματα τόσων ανθρώπων, γνωρίζοντας καταστολή από την αστυνομία και αδιαφορία από τις μέχρι τότε φιλάνθρωπες ΜΚΟ.

Σε συνέχεια αυτού του αγώνα, που διακόπηκε τεχνηέντως από αστυνομικές δυνάμεις με στόχο την «εκκαθάριση» της πλατείας μετανάστες και αλληλέγγυοι όχι μόνο δεν κάμφθηκαν αλλά αναβάθμισαν τα μέσα του αγώνα τους καταλαμβάνοντας τα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ, δηλώνοντας ότι δεν πρόκειται να επιστρέψουν σε αυτό ή κανένα camp όπως  της Μόριας, και διεκδικώντας τον «απεγκλωβισμό τους» από το νησί, την άμεση εξέταση των χαρτιών τους καθώς και την άμεση απελευθέρωσή του HESAM SHAERI HESARI– φυλακισμένο μέλος των αγωνιζόμενων μεταναστών της πλατείας, παραμένοντας ενωμένοι/ες παρά τη διασπαστική στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ για σπάσιμο της κατάληψης παραχωρώντας επιλεκτικά χαρτιά και υποσχέσεις σε κάποιους και όχι όλους από αυτούς/ές. [https://athens.indymedia.org/post/1580643/]

Εμείς από τη μεριά μας αντιλαμβανόμαστε την κίνηση αυτή ως μια κίνηση απολύτως αυτονόητη με το συλλογικό πρόσημο που της αρμόζει ενάντια στις συνθήκες εξαθλίωσης που ολόκληρα πληθυσμιακά κομμάτια καλούνται να ζήσουν. Διεκδικώντας την ελεύθερη μετακίνησή τους ως άνθρωποι και όχι ως εμπορεύματα, αποφασίζοντας οι ίδιοι τον τόπο και τον τρόπο της ζωής τους, μέσα σε ένα χωροταξικό σκηνικό πολέμου και βίαιης καταστολής που έχει προκληθεί από ενδοαστικές συγκρούσεις και ανακατατάξεις πάνω στη γεωπολιτική σκακιέραοι άνθρωποι αυτοί αντιστέκονται στις θανατοπολιτικές που σκορπάνε απλόχερα  τα κράτη και οι στρατοί τους.

Το βλέπουμε ως μια κίνηση συνέχειας που συνομιλεί με προηγούμενους μεταναστευτικούς αγώνες που έχουν ξεσπάσει στο νησί αυτό αλλά και στον υπόλοιπο ελλαδικό χώρο, σχηματίζοντας ένα σκηνικό αντίστασης από τη μεριά των καταπιεσμένων μαζί με τους 35 φυλακισμένους μετανάστες της Μόριας από τον Ιούλιο του ‘17, που συλλήφθηκαν αδιακρίτως για εξέγερση και εμπρησμό σε εγκαταστάσεις του κέντρου κράτησης και εξοπλισμού της Frontex, στους ανήλικους ασυνόδευους μετανάστες που τα ξημερώματα της Δευτέρας (21/11) , ισοπέδωσαν ό,τι τους υπενθύμιζε την συνθήκη υποτίμησης που βιώνουν, στους 8 κατηγορούμενους της Πέτρου Ράλλη που δικάζονται λίγο μετά τα Χριστούγεννα επειδή για άλλη μια φορά ρωτούσαν για την αποφυλάκισή τους τον προηγούμενο Μάη.

Ας καταλάβουν λοιπόν όλοι: Δεν θα είναι ούτε η πρώτη, ούτε και η τελευταία φορά που η «ομαλότητα» αυτού του τόπου διαταράσσεται. Γιατί απλούστατα δεν υπάρχει τίποτα ομαλό, τίποτα ανεκτό, τίποτα δικαιολογήσιμο στον εγκλεισμό ανθρώπων σε νησιά- φυλακές, που τους φέρνει ένα βήμα πιο κοντά σε αυτά από τα οποία πάλεψαν να ξεφύγουν. Γιατί πάντα θα υπάρχουν αυτοί κι αυτές που θα διαλέγουν την αντίσταση. Θα αμφισβητούν τη συναίνεση σε ένα σύστημα που τους ορίζει, θα ανάβουν φωτιά πάνω στα συντρίμμια ενός κόσμου που τους είπε ότι δε τους χωράει.

Στέλνουμε την αλληλεγγύη μας στους καταληψίες και προσυπογράφουμε: Ο μόνος δρόμος για την ελευθερία περνάει από τους αγώνες που δίνουμε εμείς για τους εαυτούς μας, με συντρόφους/ισσες μας τους υπόλοιπους καταπιεσμένους/ες αυτού του κόσμου, πέρα από φορεμένους διαχωρισμούς έθνους, φύλου, φυλής, για έναν κόσμοχωρίς εξουσία, χωρίς πλούσιους και φτωχούς, για έναν κόσμο ισότητας και αλληλεγγύης, που το αυτονόητο θα γυρίσει στο νόημά του και τον κόσμο μας θα τον φτιάχνουμε μαζί.

ΑΜΕΣΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΙΩΝ ΤΩΝ ΓΡΑΦΕΙΩΝ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΣΤΗ ΜΥΤΙΛΗΝΗ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ 8 ΤΗΣ ΠΕΤΡΟΥ ΡΑΛΛΗ

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΣΤΟΥΣ 35 ΤΗΣ ΜΟΡΙΑΣ (7/2017)

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΖΩΗ – ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

 

Συνέλευση για τη Διάχυση των Μεταναστευτικών Αγώνων

refsc@espiv.net
dervenion56.espivblogs.net

 

 

ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2017

ο αγώνας των 35 μεταναστών από την Λέσβο συνεχίζεται – το κράτος δείχνει τα δόντια του

Την Δευτέρα 17-07-2017 στο κέντρο κράτησης της Μόριας ξεκίνησαν διαμαρτυρίες από μερίδα μεταναστών/ριών, κυρίως αφρικανικής καταγωγής, λόγω των μεγάλων καθυστερήσεων για την εξέταση των αιτημάτων ασύλου τους, αλλά και για τις κάκιστες συνθήκες μέσα στις οποίες ζούσαν. Στις 18 Ιουλίου, μετά από συμβολικό αποκλεισμό δρόμου έξω από τα γραφεία της ευρωπαϊκής υπηρεσίας ασύλου (EASO), δέχθηκαν επίθεση από τα ΜΑΤ που προσπάθησαν να τους/τις απομακρύνουν κυνηγώντας τους/τις στο εσωτερικό του κέντρου και κάνοντας χρήση δακρυγόνων και χειροβομβίδων κρότου λάμψης. Από μέρους τους, οι μετανάστες/ριες απάντησαν στην επίθεση που δέχθηκαν. Μετά την ολοκλήρωση των συγκρούσεων οι αστυνομικές δυνάμεις απέκλεισαν την είσοδο στο κέντρο κράτησης και πραγματοποίησαν επιχείρηση “σκούπα” στο εσωτερικό. Οι μετανάστες/ριες που είχαν εγκλωβιστεί δέχθηκαν την μανία των ΜΑΤ που εισέβαλαν ακόμα και στο εσωτερικό των κοντέινερ ξυλοκοπώντας αδιακρίτως όποιους/ες έβρισκαν μπροστά τους και συλλαμβάνοντας εν τέλει 35 άτομα στο σωρό, με μοναδικό κριτήριο το χρώμα του δέρματος, αφού είχαν στοχοποιηθεί αφρικανοί μετανάστες. Από τα 35 τελικά τα 30 άτομα προφυλακίστηκαν ενώ σε όλους απαγγέλθηκαν διάφορες κατηγορίες.

Στις 13/12/17 δικάζεται η αίτηση αναστολής της προσωρινής κράτησής τους.

Η καταστολή που δέχονται οι μετανάστες/ριες, όχι μόνο με τον εγκλεισμό τους αλλά και με κάθε είδους βία, ψυχολογική και σωματική είναι συνεχόμενη και ενδεικτική της πολιτικής της Ε.Ε. Πολιτική  την οποία ακολουθεί αδιαμαρτύρητα και η κυβέρνηση Συριζα-Ανελ παρά το ανθρωπιστικό προσωπείο που πασχίζει να διατηρήσει και η οποία προσπαθεί να εξαφανίσει κάθε φωνή αντίστασης των ίδιων αλλά και των αλληλέγγυων που τους στηρίζουν. Εκτός από τους 35 Αφρικανούς μετανάστες της Μόριας (στους οποίους έκτοτε έχουν προστεθεί ακόμα δύο άτομα που συνελήφθησαν αργότερα), την εκδίκασή τους μέσα στο επόμενο διάστημα για  «στάση κρατουμένου», «επικίνδυνη σωματική βλάβη» και «οπλοφορία» περιμένουν και άλλοι 8 μετανάστες που διαμαρτυρήθηκαν χτυπώντας τα κάγκελα του κελιού τους στις φυλακές της Πέτρου Ράλλη.

Η μετανάστευση ξεκινάει πάντα από την εξυπηρέτηση καπιταλιστικών συμφερόντων. Σύγχρονα παραδείγματα ο πόλεμος στη Συρία και οι συρράξεις στην Αφρική. Όλα τα παραπάνω είναι ευκαιρίες για το κεφάλαιο, τόσο με την πώληση όπλων, όσο και με την μετά «ανοικοδόμηση» των κοινωνιών, την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων κάθε περιοχής κλπ. Υποκριτικά οι δυτικοί εξουσιαστές κάνουν πως αγνοούν αυτήν την συνθήκη, θεωρούν πρόβλημα τους μετανάστες/ριες που φθάνουν στην Ευρώπη για να ξεφύγουν από τα προηγούμενα και στοιβάζουν ανθρώπους σε μάντρες όπως η Μόρια. Όταν λοιπόν οι τελευταίοι εξεγείρονται για τις άθλιες συνθήκες εγκλεισμού, όπως επίσης και για τις νομικές διαδικασίες που το ίδιο το κράτος επιβάλλει αλλά δεν τηρεί, η απάντηση είναι ξύλο και φυλακές.

  •  Άμεση απελευθέρωση των 30 κρατούμενων μεταναστών
  •  Απόσυρση όλων των κατηγοριών
  •  Κανένα κέντρο κράτησης ποτέ και πουθενά
  •  Ανοιχτά σύνορα και ελεύθερη μετακίνηση για όλους/ες
  •  Αλληλεγγύη στους-ις αγωνιζόμενους-ες μετανάστες-ριες της κατάληψης των γραφείων ΣΥΡΙΖΑ στη Μυτιλήνη.